Life of Brian

You'll never walk alone

Fri, 22 Apr 2011 11:56:02 GMT

Ég er búin að vera einstaklega lélegur bloggari, en ég ætla að henda inn örstuttri færslu áður en að ég held á vit ævintýranna!

Nú er ég búin að fara til Parísar og það var frábært. Það var reyndar rosalegt menningarsjokk, þar sem að parísarbúar eru þekktir fyrir að vera ókurteisir og ég er búin að eyða tæpum fjórum mánuðum meðal ótrúlega kurteisra og kammó breta, þá var þetta dálítið sjokkerandi.

París var samt frábær, og allt öðruvísi en aðrar stórborgir sem að ég hef farið til. Það var ótrúlega gaman að sjá hluti einsog Notre Dame, Sigurbogann og Basilique du Sacré-Cœur. Við forum líka í Père-Lachaise kirkjugarðinn og hittum Jim Morrison, Edit Piaf, Oscar Wilde, Chopin og ég, verandi mannfræðinemi í hjáverkum, þurfti auðvitað að hitta Maurice Merleau-Ponty , enda er fyrirbærafræðin mjög lifandi í nútíma mannfræði

Annars var Úlla uppáhaldið mitt við París, enda er hún uppáhalds alltaf! Ég hlakka mikið til að fá að endurgjalda henna greiðann og sýna henna Brighton, strandlífið og hamingjuna sem að ég bý við! J

Nú eru Gabríel og Kjoolas einnig búin að koma til Brighton, og var það yndislegt, þau eru náttúrlega uppáhalds líka, við drukkum, borðuðum, sólbrunnum og löbbuðum um heiminn og það var ótrúlega gaman.

Veðrið er búið að vera allveg stórfenglegt undanfarna daga, og það lítur allt út fyrir að ég sé að fara að verða tönuð í 2-3 skipti á ævinni. Ég er þegar komin með meiri lit heldur en íslenska sumarið getur nokkurn tíman séð mér fyrir, og það er enn bara Apríl.

Ég er svo hamingjusöm í þessari borg, og ég elska hana svo mikið, að ég get ekki séð mér fært um að koma heim í Júlí. Ég er því búin að skrá mig í fjarnám í öllum áföngunum mínum og búin að leigja íbúðina í hálft ár í viðbót og ætla mér bara að vera að lifa lífinu lifandi í Brighton fram að Jólum. Maryam er á sama máli, og ætlar að flytja inn í Russell Square í Júlí. Þetta er allt bara snilld. Ég fer svo að leita mér að vinnu í byrjun maí og vona að það gangi ágætlega, það vantar allaveganna fólk á marga staði hérna, svo að það ætti að vera lítið mál.

Nú er ég allaveganna á leiðinni til Liverpool eftir 2,5 klst. Ég get satt best að segja ekki beðið, enda er Liverpool frábær borg með frábæru fólki og frábæru fótbolta liði. Við ætlum að vera túristar, taka magical mystery tour, sjá fæðingarstað allra bítlanna og fleira og fara niðrá Al bert Dock á bítlasafnið og skoða þessa fallegu borg. Svo fer ég á Anfield á laugardaginn að sjá Liverpool vs. Birmingham og ég vona að það verði ógeðslega geðveikt fáránlega gaman. Í versta falli verður það bara brjálæðislega gaman. Það verður yndislegt að koma aftur til Mekka, hitta Shankley og syngja You’ll never walk alone. Ég er búin að pakka niður tveimur Liverpool treyjum svo að ég geti klætt Maryam í eina þegar að við forum á Park fyrir leik, hún getur nú ekki látið sjá sig í annarskonar klæðnaði! Svo forum við til Dublin, og keyrum um Írland og forum inní norður Írland. Ég segi ykkur betur frá því þegar að ég kem heim!

Annars segi ég bara gleðilegt sumar og takk fyrir veturinn:*

Mæli með: Íslensku veðurfari, sólbruna og Arsenal

Mæli í alvörunni með: Brighton, Liverpool, Dublin, Belfast.

We used to wait

Wed, 30 Mar 2011 15:42:16 GMT

Jæja börn!

Nú hef ég verið svo upptekin við að lifa lífinu lifandi undanfarnar vikur að ég var búin að steingleyma því að ég ætti blogg!

Nú er ég búin að fá fyrstu tvö hollin af íslendingum í heimsókn og hefur það verið unaðslegt. Rebekka, Vera, Dagný og Bergþóra komu í þar seinustu viku og var það dásamlegt. Þær versluðu og ég elti, við borðuðum góðan mat, drukkum alltof mikið og skemmtum okkur einsog brighton búum sæmir. Það var ótrúlega margt skemmtilegt sem að gerðist, og ekki bætti það úr skák að Marsý bættist í hópinn á föstudeginum og tókum við þá Coalition Brighton djamm með trompi. Brighton fór vel með íslendingana og heiðraði okkur með sól og blíðu. Þrátt fyrir miklar annir í verslunum og bjórþami þá náðum við nú samt sem áður að fara og túristast svoldið, við forum og skoðuðum North Laine sem að er skemmtilegasta hverfi í heimi, röltum fram hjá Royal Pavillion, sáum bresk sósíalista mótmæli og skelltum okkur í tívólíið á höfninni. Veru var reyndar meinaður aðgangur í fyrstu vegna handleggsbrots, en eftir fataskipti og feluleik “svinlduðum” við okkur í stærstu tækin og hef ég ekki verið söm síðan.

Eftir að hafa fengið vott af áfengiseitrun eftir þessi ævintýri tóku við þrír erfiðir dagar af lærdómi og svo á fimmtudaginn í seinustu viku mættu Eva Björg og Halldóra sprækar til Brighton og Regína og Villa fylgdu í kjölfarið. Það var það sama uppá teningum, nóg af versli fyrir útlendingana og restin fylgdi með að mestu. Við skemmtum okkur konunglega, mismikið þó, þar sem að sumir höndluðu klárlega ekki brighton style djammið :D Sumir týndust tímabundið, en þar sem að við erum jú “allt fullorðið fólk” (sem var þema heimsóknarinnar, í boði Halldóru) þá komu allir aftur, og engin þeirra dó. Á sunnudeginum fögnuðum við afmælinu hennar Regínu með North Laine flippi, Pavillion skoðun og enduðum á því að skella okkur á sædýrasafnið sem að var dásamlegt. Við forum einnig útá höfn og enduðum á því að sitja úti, skála í hvítvíni fyrir Regínu og borða góðan Ítalskan mat.

Einsog gefur að skilja tekur svona mikið partýstand toll á gamalmenni einsog mér. Ég endaði á því að vera komin með bullandi hita, hálsbólgu og kvef á sunnudagskvöldinu, og var að stíga fram úr rúmminu í fyrsta skipti í dag. En það er allt á uppleið í heiminum og víkingurinn sem ég er harkar svona slen af sér og því held ég ótrauð til Parísar á morgun. Ég er ótrúlega spent fyrir þessari ferð, þar sem að ég hef aldrei komið til Frakklands áður og því ætti þetta að vera dásamlegt. Úlla ætlar að vera með leiðsögn á dönskublandaðri frönsku fyrir mig og munum við því vera í myndaflippi útúm alla borg og hlakka ég mikið til að fá loksins að vera útlendingurinn sem að fær að skoða allt og taka myndir einsog enginn sé morgundagurinn!

Ég og Maryam ætlum að kíkja út í sushi í kvöld og fara svo að plana komandi ævintýri, við eigum enn eftir að bóka okkur Hostel í Liverpool og Írlandi, og ákveða hvað við ætlum að gera á þessum merku stöðum, sem og að panta okkur miða til skotlands. Framtíðin er björt!

Mæli með: Kvefi, kókhausum og týndum túristum

Mæli í alvörunni með: Yndislegum vinkonum, sumarveðri, komandi ævintýrum og Parísarför morgundagsins.

So Long Marianne!

Wed, 09 Mar 2011 19:57:02 GMT

Jæja Börn

Það hefur nú ýmislegt á daga mina drifið síðan að ég bloggaði seinasta, og hvað er betra eða eðlilegra en að fresta lærdómi til að blogga? Blogg er líka mjög móðins og kúl, spyrjiði bara moggabloggarana!

Allaveganna, þá forum ég og Maryam til Bournemouth í seinustu viku, þetta var allt dálítið ævintýri, tókum lestina dáldið mikið seinna en við ætluðum og vorum næstum því búin að missa af henni, en náðum þó og það gekk allt vel. Ég gæti vel hugsað mér að búa í lest, ég elska lestar! Það er líka svo mikið af krúttlegum litlum stöðum útum allt, svo mikið af fallegu landslagi og allt svo yndislegt. Ég er farin að hlakka mega til að eyða 4 tímum í lest, nánast þvert yfir England á leiðinni til Mekka (Liverpool), það ætti að vera nóg að sjá.

Bournemouth var fín, við gistum á ágætis hosteli, og fórum á yndislega tónleika, en við sáum Ray Lamontagne spila í Bournemouth Pavillion (sem er ekki jafn flott og Royal Pavillion-ið í Brighton Btw). Hann er magnaður live og voru þetta frábærir tónleikar. Bournemouth er ekki jafn spennandi og Brighton, ekki beint margt að sjá, en ég get allveg ímyndað mér að það sé gaman að koma þangað aftur um hásumar þegar að allt er fullt af fólki.

Nú er ég að kenna Maryam í áfanga sem að heitir Liverpool 101, hún er búin að horfa á tvo mikilvæga leiki, fyrst sá hún Chelsea taka Man Utd og svo sá hún magnað lið Liverpool rústa Man Utd, hún þarf náttúrulega að vera vel undirbúin þegar að hún mætir á Park í Liverpool og því er ekki seinna vænna að byrja. Hún er nú þegar að búin að læra að Carragher er bestur, maður segir “Fowler minn góður” og “Fowler hjálpi þér”, King Kenny er legend og það er alltaf hægt að gleðjast með því að hugsa um ákveðnar 6 mínútur í seinni hálfleik í Istanbúl 2005.

Sunnudagurinn var reyndar yndislegur í heild sinni, veðrið var guðdómlegt, sól og blíða, og eftir að hafa horft á leikinn fórum við niðrá strönd, fengum okkur fish and chips og pint af stellu og sátum á ströndinni og glöddumst yfir lífinu og tilverunni, svo fórum við að hlusta á djass og vera glaðar, það er gaman að vera til á svona dögum!

Þessi vika er búin að vera of mikið í raunveruleikanum fyrir minn smekk, og verður ástandið þannig fram á mánudag. Ég á s.s. eftir að skrifa 2 ritgerðir og gera einn fyrirlestur, en er þó byrjuð á þessu öllu og þetta ætti allt að reddast, en það er bara svo margt annað skemmtilegt hægt að gera í Brighton! Það eru þó bara 5 dagar í að önnin klárist, og þá verð ég frjáls í 1,5 mánuð. Það er þó nánast hver dagur planaður hjá mér þangað til að sumarönnin byrjar, og það eru sko ekki viðburðir af verri endanum.

Rebekka mætir á mánudaginn í næstu viku og svo fylgja Dr. Bergþóra Ungverji, Dagný Sleggja og Tattoo Vera fast á hæla henni og mæta til Brighton á fimmtudeginum. Það vill svo vel til að sá fimmtudagur er einmitt St. Patricks day og dagurinn sem að allir eru búnir í skólanum, þannig að það má vel búast við því Brighton verði full af lífi, írsku fólki, leprechauns og ást það kvöldið!

Fimmtudaginn eftir það mæta Eva Björg og Halldóra svo í hús, og má búast við annari eins vitleysu þar!

Helgina eftir það, eða fyrstu helgina í Apríl, fer ég svo til Parísar, þar sem að Úlla mun sýna mér borgina og vera með guided tour á frönsku, þýsku og sænsku, það verður klárlega spennandi helgi, með 2 evru rauðvíni og baguette alla leið.

Helgina eftir það koma svo Joo(l)as og Gabríel til Brighton til að kynna sér aðstæður. Þá verð ég komin með víðtæka reynslu af því að fara með fólk í toura um borgina, og gæti jafnvel nælt mér í nokkra túrhesta og rukkað þá fyrir viðvikið.

Svo kemur erfið vika, án allra viðburða, sem að ég mun nýta í heimildarsöfnun fyrir BA ritgerðina mina í Medicines Health and Development, og svo verður haldið til Liverpool og Írlands í 10 daga og Voila! Fríið Búið og sumarönnin byrjuð!

Ég fékk smá svona hroll við að skrifa þetta allt upp, enda á tíminn eftir að líða svo hratt þegar að lífið er svona skemmtilegt og þetta rúma hálfa ár á eftir að verða búið áður en að ég veit af, sem er ekki ánægjuleg tilhugsun.

Ég vona að ég hafi ekki drepið ykkur með þessari upptalningu, en efað svo er, þá veit ég að það er því að þið hafið dáið úr öfund. Það er ágætis dauðdagi.

Mæli með: Ritgerðarskrifum í sumarveðri, lyfjaprófunum í þriðja heiminum og hersetu ísraela í Palestínu.

Mæli í alvörunni með: Að vera komin í milli annar frí eftir 5 daga, endalausum heimsóknum frá uppáhalds fólkinu mínu og Leonard Cohen, sem að veitir mér ánægjulegann félagsskap í ritgerðarskrifum! J

Au Revoir!

Codex

Tue, 22 Feb 2011 16:36:19 GMT

Jæja börn, nú er ég að læra, og því er mjög got að fresta því aðeins og blogga í staðin. Á morgun segir sá vitri og svo framvegis (ég er nokkuð viss um að orðatiltækið sé þannig).

Allaveganna, þá er lífið enn ljúft í Brighton, nóg að gera í skólanum, ég þarf að skrifa tvær ritgerðir og flytja tvo fyrirlestar á næstum 3 vikunum, en það no probbie fyrir Dísu Robbie (Fowler), einsog maður segir hérna í útlandinu. Annars er ekkert að frétta, allt geðveikt óspennandi og þúst, ömurlegt. Eða ekki.

Ég er semsagt á leiðinni til Liverpool þann 22. Apríl, og gæti varla verið spenntari fyrir því, fer með lest á föstudeginum, eyði deginum í góðun yfirlæti með Carragher og Lennon og á Laugardeginum mun svo Hilmir Snúa Heim og ég fæ mér sæti á besta stað á Anfield Road, syng You’ll never walk alone, og horfi svo vonandi á 11-14 eiginmenn mina valta yfir lið Birmingham. FOKK JÁ! Í beinu framhaldi af því munum ég og Maryam, sem að sér sér ekki fært um á mæta á Anfield vegna heilaskemmda (þeas fótboltaáhugaleysis) mála Liverpool rauðari en hún er nú þegar (við förum bara í “wrong side of town” þar sem að allt er blátt og sýnum þeim hvernig á að gera þetta), og við munum vafalaust skemmta okkur vel við að reyna að skilja Scoucerana, enda eru þeir allir svo sætir.

En, bíðiði nú við! Flestir myndu segja að þetta væri nóg til að gera Englandsdvöl mina fullkomna, frábæra og einstaklega kynþokkafulla, en, Nei Nei, ekki um jólin. Á mánudeginum sem að mun að öllum líkindum fylgja fast á hæla sunnudagsins, munum við svo halda einbeittar, örlítið drukknar og mjög scouseaðar út á Liverpool John Lennon Airport (er til fallegra nafn á flugvelli? Það held ég ekki) og halda til Dúblín!

Þar munum við eyða viku í að reyna að skilja Íra, skoða Dublin, Drekka Guinness, og vera almennt frekar fallegar, svona á írskan hátt ( þeas ölvaðar og óskiljanlegar). Efað Guiness víman rennur af okkur er jafnvel séns á því að leigja bíl, keyra meðfram ströndinni, fara jafnvel til Belfast og vera almennt mjög hamingjusamar með Írunum. Snilld segið þið? Já segi ég.

Ég gæti varla verið spenntari fyrir lokum Apríl mánaðar. Þetta verður dásamlegt!

Annars forum við að sjá Twin Shadow á fimmtudaginn, það var magnað, ótrúlegt og einstaklega gefandi, á föstudaginn fór ég svo í partý hjá Jenny og 17 öðrum krökkum ( gaman að búa í háskólahúsnæði með 17 öðrum) og við skemmtum okkur konunglega, allir gerðu grín af mér fyrir að vera asnalegur íslendingur, og aðal partýtrikkið var að láta mig finna út hvað eftirnöfnin þeirra myndu vera efað þau væru íslendingar og hvað börnin þeirra myndu heita efað þau myndu giftast hinum og þessum. Við enduðum auðvitað á Pav Tav einsog okkur einum er lagið, þar sem að við drukkum Viskí (ertu ekki stoltur pabbi?) og dönsuðum einsog fíflin sem við erum. Yndislegt! Nú koma Bergþóra verðandi Nepal fari og SIgurmon londonbúi (sem er ekki töff hérna) á laugardaginn og hlakka ég mikið til, og svo er það bara skemmtiferð til Bournemouth á miðvikudaginn að hitta Ray nokkurn Lamontagne, já börnin góð, lífið er yndislegt!¨

Mæli með: Svefngenglinum sjálfum mér sem að fékk sér ristað brauð og te í morgunmat (haha, sjáiði hvað ég er Bresk!), henti svo ostaskeranum í ruslið og þvoði upp plastpokann utan af brauðinu, án þess að sjá nokkuð athugavert við það fyrr en ég var byrjuð að þurka pokann.

Mæli í alvörunni með: Breska veðrinu sem er að gera góða hluti, Ray Lamontagne, Twin Shadow, Pav Tav Viskí og yndislegu ferðaplönunum okkar! Jeij!

Castles in the Snow

Wed, 16 Feb 2011 21:38:43 GMT

Jæja börn!

Nú tók ég þá merkilegu ákvörðun að halda fast í þá hefð að blogga í útlöndum. Ég hef líka ekki tíma til að svara öllum emailum, feisbúkk veggpóstum, msn samræðum, tweetum og hvað þetta heitir allt saman, og hví þá ekki að skella í einsog eitt gott blogg til að létta ykkur stundirnar þar sem að þið bíðið eftir mér, sárþjáð, einmanna og tárvot. Ég veit ég veit, ég er ótrúlega hugulsöm.

En það er reyndar líka ótrúlega gaman að halda einhverskonar dagbók á meðan svona ævintýrum stendur, enda er magnað að glugga í þær að einhverjum tíma liðum (ég las einmitt seinustu 6 mánuðina í mínu bandaríska lífi áðan, það er að segja, þegar að ég var búin að finna slóðina á þessa skemmtilegu síðu, það var áhugavert)

Eeeeníhú! Nú er ég búin að vera í Brighton í einn og hálfann mánuð, það er ótrúlegt, því að ég er nokkuð viss um að ég sé fædd hér og uppalin. Ég elska þessa borg næst mest af öllum borgum á Englandi (aðeins heyrnalausir, blindir og þroskahamlaðir einstaklingar geta ekki gert sér í hugarlund hvaða borg er í fyrsta sæti). Hún er nógu stór (ca. 250 -300 þúsund) en samt er hún lítil og krúttleg og hlý. Fólkið er vinalegt, byggingarnar yndislegar, stemmining afslöppuð og svoldið hippaleg og allt bara frábært. Hér höfum við rútur sem ganga fyrir matarolíu, heilt hverfi sem að er nánast bara second hand/grænmetisætu/fairtrade og svo framvegis og allir eru ótrúlega glaðir og una sælir við sitt.

Veðrið er líka búið að vera dásamlegt (ég hef enn ekki séð snjó í bretlandi), í dag var bara glampandi sól, logn og heiðskýrt, svona íslenskt sumarveður.. Dásamlegt!

Ég er allaveganna búin að kynnast geðbilaðslega mikið af fólki, flytja inní draumahöllina mina, á besta stað í bænum, djamma meira en nóg (það er enginn dagur sem að er ekki djammdagur í Brighton), borða, hlæja og skemmta mér, og það er geðveikt.

Ég hitti líka aðra íslenska stelpu hérna, sem að er kannski ekki í frásögur færandi fyrir utan það að hún býr í næsta húsi við mig heima, sækir alla sömu skemmtistaði og veitingastaði og ég og ég hef aldrei hitt hana áður, er það í lagi? ER ÞETTA ÍSLAND Í DAG!?

Við erum allaveganna búnar að plana gott líf framundan, á morgun forum við á Twin Shadow, í mars hittum við Ray Lamontagne, í Maí hittum við Fleet Foxes og svo eigum við risa deit í júní, en þar munum við elska lífið með Arcade Fire, Mumford and Sons, Beirut og Vaccines, snilld.

Svo var ég náttúrulega ekki lengi að bóka mér miða á Anfield og lestarferð til fyrirheitna landsins, og mun ég verða þar grenjandi úr hamingju að öskra You’ll never walk alone þann 23. Apríl.

Maryam er að pæla í að koma með, og svo myndum við skella okkur saman til Írlands að leita að eiginmanni fyrir mig og drekka bjór fyrir hana, jafnvel leiga okkur bíl og skoða okkur um og pikka um nýjann hreim. Skotland er svo á dagskránni líka, sem og París.. Ohhh Er lífið ekki yndislegt.

Verst að maður þurfi eitthvað að vera í skóla, lífið er allt svo spennandi J

Mæli með: Að fá að skrifa “test” B.A. ritgerð hérna, þar sem að ég skráði mig í 3 árs kúrs óafvitandi, Snilld!

Mæli í alvörunni með: Lífinu, tilverunni, Brighton og yfirvofandi íslenskum heimsóknarbylgjum, snilld!

En þangað til næst, kæru börn!

You've got to hold on..

Mon, 15 Dec 2008 19:04:19 GMT

Jæja

Núna, eftir tvær vikur af stressi, svefnleysi og almennum óþægindum er komið á hreint að ég kem til íslands í vikunni. Ég veit ekki enn hvenær nákvæmlega það verður, en líklegast verður það komið á hreint fyrripartinn á morgun, og gæti jafnvel orðið á miðvikudaginn.

Ég er búin að flytja út frá fjölskyldunni minni, kveðja börnin mín og pakka niður lífi mínu og er flutt heim til vinkonu minnar sem að býr í hinum enda Rochester.

Það er erfitt fyrir mig að útskýra hvað það er sem að kom uppá, sérstaklega fyrir ykkur sem að þekkið ekki til aðstæðna, þekkið ekki fjölskylduna mína og þekkið ekki lífið og tilveruna hérna nema í aðalatriðum.

Það er margt sem að veldur því að ég sá mér ekki fært að vera lengur hjá fjölskyldunni minni, þetta var erfið ákvörðun, sem að ég tók eftir þó nokkra íhugun, og það var ekki auðvelt. Ég er samt full viss um að það var rétt gert hjá mér, og ég sé ekki eftir því. Þetta er gott fólk og meirihlutinn af þeim tíma sem að ég eyddi þar var frábær, það var bara orðið þannig að ég gat ekki séð mér fært að vera hjá þeim lengur, ekki án þess að allt færi í háaloft og við myndum enda allt í illu. Við skildum sem góðir vinir og þau buðu mér út að borða og ég fékk tækifæri til að kveðja elsku hjartans krúttin mín almennilega. Það var án efa eitt það erfiðasta sem að ég hef gert og hefði ekki skipt máli hvort að það gerðist núna eða í byrjun febrúar. Þau voru alveg eyðilögð yfir því að ég væri að fara og við enduðum öll grátandi inná veitingastaðnum, sem að var svoldið skrítið.

Magnúsinn minn hringdi svo í mig í gær, og það var ótrúlega gaman að heyra í honum, en hann gat ekki sagt mikið annað en " Ég sakna þín svo ótrúlega mikið" og svo byrjaði hann að hágráta. Það er sjúklega erfitt að vita af því að honum líður svona illa, en við lofuðum að gera allt sem að í okkar valdi stendur til að hittast aftur og halda sambandinu og þau eru jafnvel að pæla í að stoppa við á íslandi næsta sumar áður en að þau fara til noregs.

Ég er sakna krakkanna minna svo ótrúlega mikið nú þegar og þetta tekur án efa sjúklega mikið á, en það er ekkert annað sem að ég gat gert. Ég vill ekki fara útí smáatriði um afhverju ég er að koma heim, og ég sé ekki fram á að geta útskýrt það fyrir neinum sem að hefur ekki verið með mér þetta árið.

Ég á eftir að sakna allra hérna ótrúlega mikið og ég er gífurlega þakklát fyrir að hafa fengið að koma hingað og kynnast svona mörgu og mörgum og læra svo marga nýja hluti um allt og alla. Ég er búin að eignast ótrúlega góða vini sem að hafa staðið með mér í gegnum súrt og sætt og hafa hjálpað mér í gegnum þetta ferli, tekið mig inn, keyrt mér útúm allt og verið til staðar fyrir mig sama hvernær eða hvar.

Ég hlakka til að koma heim og hitta ykkur öll en ég kveð samt rochester með ótrúlegum söknuði.

Svona, fyrst að þetta er frekar morbid færsla langar mig að minnast Lennons, Dimebag Darrell og Chuck Schuldiner sem að áttu allir dánardag í seinustu viku. Allt saman ótrúlega frábærir tónlistarmenn sem að hafa haft mikil áhrif á mitt líf og eiga það sameiginlegt að vera alltaf til staðar fyrir mig þegar að ég þarfnast þeirra ;)

Anyways. Ég sé ykkur í næstu viku. Því miður :)

Ásdís.

Been Lickin' coconut skins..

Wed, 03 Dec 2008 20:28:18 GMT

Já.

Ég ætlaði bara að láta vita af mér, ég er enn á lífi, komin aftur til BNA eftir góða 10 daga dvöl á íslandi.

Ég verð líka farin héðan innan 10 daga.

12. Des verður líklegast komið í ljós hvort að ég eyði næstu tveimur mánuðunum hjá nýrri fjölskyldu eða hvort að ég endi á Íslandi, og þangað til veit ég ekki hvað er í gangi.

Komu upp óleysanleg ágreiningsefni innan fjölskyldunnar og ég sá mér ekki fært um að klára dvöl mína hér, og er núna í Re-match, ólíklegt að ég fari annað þó, en verð þó flutt útúr 8. Arbor Creek Drive þann 12. des.

Ótrúlega leiðinlegt, en svona eru hlutirnir, það gengur víst ekki alltat allt einsog best verður á kosið.

Ég lofa að blogga betur, ítarlegra og vonandi skemmtilegra innan skamms, og efað ég svara ekki í símann, msn, eða emaili þá er það ekki vegna þess að ég elska ykkur ekki, því að ég lofa að ég geri það enn :)

Blllelli

Yes We Can!

Sat, 08 Nov 2008 02:19:49 GMT

Jæja börnin góð! Mér finnst ótrúlega gaman að segja frá því að það helsta sem að hefur gerst síðan að ég bloggaði seinast er að pöpulinn hér í landi hefur kosið sér nýjann forseta, Mr. Barack Obama, og leiða líkur að því að hann verði betri en forveri hans, sem að er kannski ekki erfitt.

Ég tók náttúrulega eins mikinn þátt í þessum kosningum og ég mögulega gat, verandi Íslenskur ríkisborgari eða "legal alien" einsog bandaríkjamenn orða það. Ég fékk mér frítt kaffi á Starbucks, sem að var í boði í tilefni af kjördegi og lét börnin af hendi til pabba þeirra til að þau gætu farið að hjálpa honum að kjósa. Ég fór svo heim til Emmu P að horfa á kosningavökuna í sjónvarpinu, en við vorum þar því að hennar fjölskylda var í Kosningapartýi og hún því að vinna.

Þau komu heim strax eftir að Gobama hafði unnið Ohio, og því öllum lokum skotið fyrir að hann gæti unnið þetta, sem að var þó orðið nokkuð ljóst eftir að hann hafði unnið Pensylvaníu. Þau eru bullandi Repúblikanar og voru því ekkert mjög hress og fóru bara beint í rúmmið og við skunduðum sem leið lá hver til sinna heima.

Þegar að ég kom heim var mín fjölskylda, sem að er allt annað en Repúblikanar, búin að opna 300 $ kampavínsflösku og voru ótrúlega glöð. Chip sagði mér að í dag, í fyrsta skipti í 8 ár, væri hann stoltur af því að vera Bandaríkjamaður og hefði náð að endurverkja að hluta til trú sína á lýðræðinu og hvernig það virkaði.Ég var klárlega sammála honum.

Þetta var mikill hamingjudagur, og sérstaklega fyrir þá sem að eru í minnihluta hér í BNA vegna kynþáttar. Það var ótrúlegt að horfa uppá Jesse Jackson, 67 ára gamlann manninn, grátandi í Grant Park þegar að sigur Obama var orðinn ljós.

Það er erfitt fyrir mig, sem íslending úr tiltölulega kreddu og fordómalausu landi (að minnsta kosti miðað við ástandið hérna) að ímynda mér hversu stór dagur þetta er fyrir alla þá sem að eru ekki alhvítir á hörund einsog undirrituð er (þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir til breytinga).

Við erum að tala um það að það eru ekki nema 40 ár síðan að kynþáttaaðskilnaði var úthýst með lögum hérna í landi hugrekksins og frelsisins. Við erum að tala um það að það er fullt á fólki á lífi í dag sem að lagði líf sitt í hættu til þess að berjast fyrir því að það ásamt öðrum af sama húðlit (gerið þið ykkur grein fyrir því hversu fáránlega þetta hljómar?) fengju sömu menntun og heilsugæslu og hvítir borgarar sama lands, að það fengi að drekka úr sömu krönum, sitja í sama hluta strætisvagna og borða á sömu veitingastöðum og þeir hvítu.

40 Ár takk fyrir takk, það er ótrúlega lítill tími.

Ég get ekki ímyndað mér hvernig fólki einsog Jesse Jackson líður á svona degi, að sjá hörundsdökkann mann verða kjörin næsta forseta landsins sem að fór með þá einsog annars flokks borgara nokkrum áratugum fyrr. Jesse Jackson var lærisveinn Martin Luther King Jr. og var með honum á svölunum þegar að hann var skotin. Það hlýtur að vera ótrúlega stór stund fyrir mann sem að hefur gengið í gegnum það sem að hann hefur gert, sem og fleiri að sjá "the final frontier" falla, og ég get ekki annað en samglaðst þeim öllum innilega, þótt að enn sé langt í fullkomið jafnræði hér í landi

(Langar samt að benda á það að ég er enginn sérstakur aðdáandi Jesse, hann er ótrúlega gölluð mannvera (sbr. Gyðingahatrið) en hann hefur þó gert ótrúlega margt til að berjast fyrir auknum mannréttindum svartra í BNA)

Börnin mín fóru ekki varhluta af þessum kosningum. Við borðuðum Obama Ommelettur í kvöldmatinn á þriðjudaginn og þá segir magnús: "Mamma, geturu ekki gert ommeletturnar svoldið svona brúnar? Obama er nefninlega svoldið svona brúnn" (hann er fullur af fordómum drengurinn)

Ég fór líka með þau á Leikfanga/Barnasafn í gær, og við enduðum útí á róló einsog venjulega (þetta er sami róló og ég hef bloggað um áður, þar sem að ég var eina hvíta manneskjan, mitt í hafsjó "baby mamas") Þessi róló er einsog ég hef áður sagt frekar mikið "down town" og þar afleiðandi er mun meira af svörtu fólki þar en hér í úthverfunum (hmm.. Kynþáttajafnrétti? Já Nei!) og Magnus kemur til mín meðan við erum þar, og sest í fagnið á mér og spyr mig síðan mjög sakleysislega: "Ásdís, afhverju eru allir alltaf svona brúnir sem að eru hérna?"

Hann er án efa ótrúlega sætt barn, sem að er algjörlega blint á kynþætti og húðlit og ég vona að það nái að haldast sem lengst. (hahaha.. hann var líka að segja mér frá strák sem að hann hafði hitt á þessum leikvelli síðast þegar að við vorum þar, og hann var að lýsa honum fyrir mér og sagði: "Hann var með rosa stutt sítt hár, og það var allt í svona litlum löngum tíkó-um" Drengurinn var semsagt með "cornrolls")

Annars. Þá sit ég bara á gólfinu í herberginu mínu og drekk kaffi og bíð eftir að emma klári íshokkí leikinn sem að hún er á og komi að ná í mig, Kristien og hina Emmu og við förum og málum miðbæ Rochester rauðann einsog okkur lauslátu, siðlausu, drykkfelldu, hármiklu, Evrópubúum er lagið, og svo verðum við náttúrulega að ná að skella nekt á almannafæri inní þetta, annars værum við ekki evrópskar.

Bið að heilsa ykkur öllum og vill sérstaklega senda knús á Véstein, Þórdísi og Bergþóru sem að áttu öll afmæli í fyrstu viku nóvembermánaðar. Þau eru ótrúlega sæt og efað þið sjáið þau úti á götu, knúsið þau þá frá mér.

Mæli með: Lesblindu, athyglisbresti og ofvirkni

Mæli í alvörunni með: Úrslitiunum í kosningunum, kvöldinu í kvöld og því að það sé sjúklega stutt í næsta Antony and the Johnsons disk.

ættuð líka að kíkja á "Homevideos" frá Kings of Leon á You Tube efað þeir láta bátinn ykkar fljóta á annað borð.

Peace out homies (Bara því að þetta er búið að vera ótrúlega svört færsla)

I'm too cool for the second grade..!

Fri, 24 Oct 2008 18:03:49 GMT

Kæru vinir og vandamenn. Ég legg mig alla fram við að blogga hér einsog Motherfu--er og vill því koma þvi á framfær að það yljar mér alltaf um hjartarætur þegar að þið kommentið ótrúlega mikið á bloggið mitt (þá líður mér líka einsog ég sé elskuð.. sem að nokkuð notaleg tilfinning) nennið þessvegna að gera mér þann greiða og druuuuulllast til að f-ing kommenta hérna eða? jeeeeeez!

Fyrir utan það.. Þá er ég ógeðslega þreytt, En það er mun bara vera vegna þess að ég er ógeðslega, sjúklega, viðbjóðslega heimsk (sterkt orðað?)

Ég s.s. ákvað í gær að fara snemma að sofa, svona til að hafa prófað það áður en að ég dey (númer 87 á "250 things to do before you die" listanum minum) Það gekk ekki allveg eftir þar sem að ég náði að horfa á 4 scrubs þætti áður en að ég festi svefn, sem og lesa helminginn af "To kill a Mockingbird". Ég var semsagt ekki sofnuð fyrr en um hálf 2 leytið, sem að er ekkert óvenjulegt.

Í morgun vakna ég svo upp af vondum draumi, kíki á klukkuna mína og sé að ég þarf að vera mætt upp, tilbúin fyrir störf dagsins og með morgunmatin tilbúinn eftir 15 mínútur. Ég drulla mér frammúr, klæði mig án þess að hugsa mig mikið um, og smelli mér inná bað að bursta tennur, hár, augabrúnir og svoframvegis og hleyp svo upp og vek börnin. Þau voru óóóóógeðslega þreytt á því, sem að er skrítið þar sem að þau voru sofnuð klukkan 8.30. Ég lem þau duglega, til að þau vakni nú (djók) og þau skríða fram úr og klæða sig, ótrúlega þreytt á lífinu, tilverunni og því að ég skuli alltaf eitthvað vera að vekja þau fyrir jafn lítilsverðann hlut og skóla.

Þau koma sér niður, við borðum morgunmat, pökkum inn gjöfum fyrir mömmu þeirra sem að á einmitt afmæli í dag og klæðum okkur í útífötin og skónna og pökkum niðrí skólatöskunar, og erum sjúklega reddí á því. Hákon er mjög rólegur yfir þessu öllu saman, situr bara og borðar morgunmatin sinn í mestu makindum meðan við þjótum öll um einsog við séum með rakettur í óæðri endanum. Hann horfir svo á mig einsog ég sé mjöög furðuleg, og spyr svo: "ásdís, afhverju ertu að flýta þér svona mikið? Við höfum allveg heilan klukkutíma þangað til að mamma kemur heim"

Ég hugsa fyrst hvað það sé sorglegt að 15 ára unglingur kunni ekki enn á klukku, og lít svo á klukkuna til að staðfesta mál mitt.

Nei nei, er klullinn þá ekki bara 6.30 í staðin fyrir 7.30 einsog hún ætti að vera efað allt væri með feldu.

Ég hafði semsagt gert sjálfri mér og börnunum þann óleik að vakna klukkutíma á undann áætlun, rifið greyjin dauðþreytt uppúr rúminu klukkan 5.30 am og látið þau hlaupa útúm allt einsog geðsjúklinga til einskins.

Mig langaði mest til að senda þau bara samt í skólann, til að þurfa ekki að viðurkenna að ég, tæplega 21 árs gömul manneskjan kynni ekki á klukku, en ég gleypti stoltið (bragðist ekki vel) og sagði þeim að ég væri fífl og dóni og leyfði þeim að horfa á sjónvarpið í 40 mínútur í staðin (þau voru hel sátt við það þar sem að ég leyfi þeim aldrei að horfa á sjónvarp á morgnana).

Enn fyrir utan það hvað ég er geðveikt eftir á í þroska, þá er allt bara fínt. Börnin hafa samt verið mér ógeðslega erfið undanfarið. Þau hafa nú reyndar hagað sér ógeðslega vel, en verið mér erfið á andlega sviðinu og þar sem að ég eyði meiri tíma með þeim en foreldrin þá sit ég ávalt fyrir svörum efað þau eru forvitin um e-ð.

Á seinustu tveimur vikum hef ég þurft að svara mörgum skemmtilegum spurningum einsog til dæmis:

Hvað þýðir eiginlega að vera "gay"? Ég útskýrði það fyrir þeim, og þeim fannst það bara vera svoldið kúl, sérstaklega magnúsi, þar sem að það væri miklu meira kúl að eiga kærasta og geta bara gifst honum og verið alltaf í Lego, og byssó og horft á Pokemon í staðin fyrir dúkkur, barbie og Hanna Montana einsog stelpur gera, og svo eru stelpur náttúrulega bara frekar ógeðslegar að hans mati.

Hvernig eignast stelpu hundar hvolpa? Mig langaði rosalega lítið að útskýra líkamlega hluta þess atburðar fyrir krökkunum svo að ég tók þetta bara mellow: "Skoo, fyrst þarf stelpuhundurinn að hitta strákahund sem að henni finnst vera skemmtilegur og svona.." Og þau gripu það náttúrulega : " jáhh, auðvitað.. og svo þurfa þau að kyssast!!" sögðu þau og hrylltu sig.

Hvað þýðir orðið "sex"? Ég fór nú nett í kerfi yfir þessari spurningu frá 8 ára gömlu barni, varð svoldið taugaveikluð og grét inní mér en náði svo að halda kúlinu og svaraði bara: "weellll, that's how the babys are made" Og sunniva, sem að er náttúrulega allveg 3 árum eldri en Magnús og lætu hann fynna óspart fyrir því sagði þá: " Yes Magnus, didn't you know that? Let me explain; When you were born, mom had sex with you!"

Ég dó örlítið inní mér við að heyra þetta, en ákvað samt að vera bara kúl, segja Marit frá þessu og láta hana ákveða hvort að þetta væri næginlega gott svar eða ekki og lét þetta bara gott heita. Vona samt innilega að þau fari ekki að endurtaka þessi orð við einhvern utan fjölskyldunnar.

svo erum við líka búin að fara vandlega yfir hin ýmsu málefni undanfarna mánuði, svona einsog:

afhverju sistkyni mega ekki giftast,

afhverju maður má ekki giftast mömmu sinni (sem að er vegna þess að hún er gift pabba þínum nú þegar)

Afhverju magnús ætlar ekki að giftast mér þegar að hann verður eldri (hann ætlaði alltaf að gera það, en núna veit hann að þegar að hann verður orðinn 18 og má giftast þá verð ég orðinn gömul og hrukkótt og smá ljót og svo verð ég líka stærri en hann þá, og það má ekki)

Hvernig samkynhneigðir eignast börn (sko tvær stelpur geta allveg átt börn saman, því að þær geta bara kysst hvor aðra og þá fá þær börn í magan, en tveir strákar geta það ekki því að þeir eru ekki með svoleiðis maga, en þeir geta bara farið í ættleiðingarathvarfið og náð sér í barn í staðin ( það virkar allveg eins með börn einsog með hunda og ketti))

Þessi börn eiga eftir að gera útaf við mig einn daginn, ég er að segja ykkur það.

En ég ætla að hætta að blogga um börnin mín og fara og ná í þau í staðin.

Mæli með: Gordon Brown, Davíð Oddsyni og Mr. Darling.

Mæli í alvörunni með: Evrópusambandinu, Norðmönnum (finnst kommúnu fílingurinn á norðurlöndum ótrúlega krúttlegur) og hrekkjavöku næstu helgi.

Knús á ykkur!

I'm sorry Ms. Jackson.

Mon, 13 Oct 2008 03:21:45 GMT

Ég er tímabundin, en þó góður bloggari og þess vegna kemur smá punkta/venjuleg færslaí tilefni af kreppunni:

*Ég er ótrúlega ánægð með að eiga ekki eina einustu íslensku krónu (tek þetta til baka, ég á 5kall í veskinu mínu, en það er bara minjagripur)

* Ég á reyndar stóran hluta í dollý nokkri parton, en það er bara klink og því lýsi ég því hér með yfir að Kreppan hefur engin áhrif á mig, woohoo!

*Fyrstu mánuðina mína hérna var ég stoltur íslendingur, þangað til að það var orðið þreytandi að vera svona ótrúlega exótísk. Stelpurnar voru orðnar pirraðar á því að þegar við kynntumst nýju fólki fór það svona:

Aupair:„Hæ, ég heiti (insert name) og er frá–(þýskalandi, Spáni, Frakklandi, Svíþjóð, Noregi, Brasilíu, og svo framvegis)“

Bandaríkjamaður:„Hæ, gaman að hitta þig“

Ég:„Hæ ég heiti Ásdís“

Bandaríkjamaður: „ Say what now?“ (á eftir fylgja langar og erfiðar umræður um hvernig á að bera fram nafnið mitt, sem að er það flóknasta í heimi)

Bandaríkjamaður: „So where are you from?“ „ICELAND?!?!?!?!?!“ „Oh my gosh!, That‘s so Cool/great/amazing/weird/awesome“, (velið lýsingarorð af eigin hentisemi) „Is it true that Iceland is green and Greenland is Ice?“ „How cold is it over there?“ „Do you bathe in hot springs?“ „Do you believe in the existance of elfs and fairys?“ „Do You know Björk?“ og svo uppáhaldið mitt: „Iceland? That‘s so awesome! Beautiful! So have you ever been to Europe?“

Seinustu vikuna hefur það þó verið svona:

Ég: „Hæ ég heiti Ásdís“

Bandaríkjamaður: „ Say what now?“ (á eftir fylgja langar og erfiðar umræður um hvernig á að bera fram nafnið mitt, sem að er það flóknasta í heimi)

Bandaríkjamaður: „So where are you from?“ „ICELAND?!?!?!?!?!“ „So you guy‘s are going bankrupt?“ „haha, that must suck right now!“ „So I heard you sold your soul to the russians?“„How much have you lost in the past week?“

Ég er orðin gífurlega þreytt á þessu öllu saman, og legg til að tekið verði til einhverra af eftirfarandi aðgerðum:
1)   * þessari kreppu verði slúttað.
2)   * Við förum aftur að markaðsetja Dirty Weekends og One Night Stands á Íslandi, í staðin fyrir þetta helvítis krepputal.
3)   * Það gjósi í Heimaey
4)   * Ísland vinni Eurovision
5)   * Einhver frægur byrji að deita Fjölni Þorgeirs
6)   * Björk byrji að berja blaðamenn
7)   * Sigur Rós komi útúr Álfa skápnum.
Að mínu mati myndi það hjálpa mér mikið að tekið yrði til einhverra af þessum aðgerðum, svo að ég geti talað um e-ð annað en mögulegt þjóðargjaldþrot Íslands, eða þá að ég segji upp öllu þjóðarstolti og segist vera Norðmaður.
EEEEn afram med punktana:
·   * Ég var næstum lamin af Dragdrottingu um helgina.
·   * Það var frekar skemmtileg lífsreynsla
·   * Föstudags kvöldið allt var reyndar frekar steikt, en mjög skemmtilegt.
·   * Laugardagurinn var ótrúlega rómantískur þar sem að ég og 4 aðrar stelpur af hinum ýmsu þjóðernum fórum uppí Bristol Mountain (sem að er ekki fjall, heldur frekar hávaxinn, skógivaxinn hóll (fjöll eru ekki fjöll efað þau eru þakin grasi, trjám og blómum, vantar steina, kletta og snjó!))
·   * Það er s.s. skíðasvæði.
·   * Þar sem að það snjóar ekki hérna fyrr en í Desember þá er það ekki notað í það núna, heldur kveikja þeir á skíðalyftunni og ferja feita, lata bandaríkjamenn upp í gríð og erg til að fá brjálað útsýni yfir haustlitina í skóginum án þess að þurfa að hreyfa sig.
·   *Við gerðum það, en tókum þetta svo aðeins meira í Evrópu stílnum og fórum í 1.5 klst „hike“ um fjallið.
·   *Það er nett spes að rölta um grasivaxnar hlíðar, sem að þú hefur aldrei séð áður án þess að vera með skíði á löppunum.
·   * Það var samt ótrúlega fallegt, gaman og heilbrigt.
·   * Ég fór með börnin mín á nýjann leikvöll í dag, aðeins meira í Downtown rochester. Þar var ég að chilla með „all the baby mamas“, meðan börnin léku sér, og passaði minnst inn í heimi.
·   * Þær töluðu bara um „how that nigga did his thang“ „how that ho ain‘t got shit on ya“ og fleira í þeim dúr. Þær voru á aldur við mig, flestar með 2 börn (sem að ólíktmér, eru actually þeirra börn) og voru svona „poster kids“ fyrir kynþáttajafnréttið í BNA.
·   *Það var áhugavert, og leið mér á tímabili einsog ég væri að horfa á „Don't Be a Menace to South Central While Drinking Your Juice in the Hood” eða jafnvel bara   „Boyz N the Hood“.

En já, bæjj!
Læt heyra fljótt í mér aftur.

I know it's over

Mon, 29 Sep 2008 14:47:30 GMT

Ég vill byrja á því að segja að ég get bara post-að blog færslum efað ég nota Safari, e-a hluta vegna. Það gerir það að verkum að ca. fjórða hvert orð sameinasta orðina á eftir, hvers vegna veit ég ekki. Ég skrifa líka allar færslur í Word, og paste-a þeim svo hingað, vegna gífurlegrar tortryggni og ofsóknarbrjálæðis. Það virðist gera það að verkum að í hvert skipti sem að ég hef ýtt á enter, þá breytist það yfir í broskall í þessum glugga. Þetta er ekki mér að kenna og ég nenni ekki að pæla í því, þannig að þið verðið bara að hafa þetta í huga þegar að þið lesið færslurnar mínar :)

Ég er ótrúlega stolt af ykkur að vera svona dugleg að kommenta, og til að verðlauna ykkurfyrir erfiðið mun ég smella hérna inn splunku nýrri færslu.

Það er reyndar ekki mikið búið að gerast síðan síðast, er bara búin að vera að vinna einsog vitleysingur, læra og hanga með stelpunum. Ég tók líka þá ákvörðun að koma heim í febrúar og er það ákveðinn léttir. Maður getur víst ekki verið að leika sér í Bandaríkjunum að eilífu. Get samt ekki ímyndað mér að fara héðan, er orðin svo ótrúlega vön öllu og öllum, skrítið hvað maður er fljótur að skapa sér nýtt líf á nýjum stað. Það verður samt gott að komast heim, því að sama hversu lengi ég er búin að vera hérna, þá er ég alltaf ákveðinn gestur á heimilinu, maður þarf að vera miklu meira á tánum, passa sig á öllu sem að maður gerir og segir og reyna að vera ekki fyrir, eða með óþarfa vesen. Þetta virðist vera e-ð Aupair heilkenni, enda er þetta með eindæmum skrýtið samband að vera hálfur fjölskyldumeðlimur og hálfur starfskraftur.

Sumarið er nánast búið. Það er samt enn hlýtt á daginn, oftast nær, en hitin fer vel niður fyrir 10 °C á nóttunni, sem að er eitthvað sem að gerist ekki á sumrin. Er strax farin að sakna sumarsins, sérstaklega hitans á nóttunni, en það var ekki oft sem að hann fór niður fyrir 25 stig. Þetta var líka mjög skrítið sumar, þar sem að ég átti bara 1 viku í sumarfrí, og það var klárlega ekki slakað á þá vikuna, líka skrýtið að breyta ekki um umhverfi á sumrin, ég hélt bara áfram að gera það sama og í vetur, á sama stað og með sama fólki, það hefur ekki gerst áður.Ég fór líka ekki einu sinni í eina útilegu, sem að er frekar glatað og heimta ég því stanslausar útilegur og sumarbústaðaferðir næsta sumar. Finnst líka alltaf skrítið að vera í útlöndum á sumrin, skil ekki afhverju þeir eru ekki búnir að koma sér upp birtugjafa allann sólahringinn, tss.. Láta dimma bara um 9-10 leytið og eru bara helsáttir við það, huhh.. þessir útlendingar eru náttúrulega ekki allveg í lagi.

Jæja, nú eru bara rúmir 4 mánuðir í heimkomu og verður þeim líklega bara eytt í vinnu. Ég er það gjaldþrota að ég á klárlega ekki fyrir neinum ferðalögum eða neinu spennandi þannig að ég verð bara að vinna og hanga í Rochester næstu fjóra mánuðina. Viðerum þó að pæla í því að fara til Montréal yfir áramótin sem að gæti orðið ógeðslega gaman, og er líka ekki það dýrt. Annars vill ég bara minna á það að ég á afmæli eftir 1,5 mánuð þannig að þið þurfið að fara að að huga að því að senda mér ógeðslega flotta pakka og sjúklega löng handskrifuð bréf, sem að ilma einsog rósabeð að morgni og innihalda langorðar lýsingar á því hversu heitt þið saknið mín, hversu dapurt lífið er án mín og hversu mikið þið hlakkið til að fá mig heim.

Börnin mín eru án efa mestu krútt í alheiminum. Þau eru búin að vera mjög reið við mig að vera að íhuga það að yfirgefa þau í febrúar, nú þegar að það mál er komið á hreint urðu þau mjög vonsvikin og lýstu því yfir að þau ætluðu sko ekki að leika við nýja Au-pairið sem að kæmi á eftir mér. Þau voru þó ekki lengi að taka það í sátt að ég væri að fara heim, því að þau föttuðu að þá gætu þau komið fyrr að heimsækja mig til íslands.

Magnus spurði mig líka að því í gær, hvort að það væri mögulegt, að þegar að þau kæmu til Íslands, hvort að ég gæti leikið við hann á hverjum degi? Ég jánkaði því náttúrulega og uppskar fyrir það ótrúlega stórt knús, milljón kossa og einlægasta „I love you, Ásdís“ í heimi.

Þau vinna samt í því að gera mig vandræðalega, börnin, og ég held að þau fái e-a sjúka ánægju útúr því. Magnus minn er nýbúinn að uppgvöta þá staðreynd að konur eru með brjóst, en ekki karlar, nema þeir séu í yfirvigt. Hann var líka að fatta að bara gamlar konur (s.s. 15 ára og eldri) eru með brjóst en ekki ungar konur.

Hann sat svo í fanginu hjá mömmu sinni einn daginn, þegar að við sátum öll 6 saman og borðum kvöldmat. Hann er að kúra sig hjá Marit en sest alltí einu upp, algjörlega agndofa og tilkynnir okkur öllum, á háa C-inu „að ásdís sé sko með miklu stærri brjóst en mamma!“ Klárlega frekar vandræðalegt, sérstaklega svona yfir fjölskyldu kvöldverðinum.

Þau voru líka að ræða það við mig, Sunniva og Magnus, Í gær, hvernig börnin yrðu til. Þau eru náttúrulega miklir heimspekingar og eftir að við höfðum rætt þetta í nokkra stund komumst við að þeirri niðurstöðu að mamman og pabbinn yrðu að þekkja hvort annað, og vera skotin í hvort öðru og svo kom stóra uppgvötunin, sem að fyllti þau bæði af miklum óhug; þau þyrftu svo að kyssast, með tungu.

Þeim fannst þetta allt frekar ógeðfellt og ákváðu bæði að þau vildu kannski bara ekkert eignast börn.

Magnus var líka að ræða það við mig um daginn afhverju systkini mættu ekki giftast, afhverju Hillary væri betri en Obama (það var því að hún var sætari og átti fínni föt) og hvað verðbólga væri. Þau eru náttúrulega ekki allveg í lagi.

Nú er farið að líða að hrekkjavöku og það fer nú líklega ekki fram hjá neinum sem að er ekki bæði blindur, heyrnalaus og með gífurlega skert þefskyn. Grasker útum allt, búninga búðir spretta upp hægri vinstri og fólk er búið að vera að skreyta síðan í byrjun september. Allar búðir eru komnar með sér hrekkjavöku deild og það er hægt að kaupa allt með graskersbragði, meira að segja á starbucks. (pumpkin spice latte, pumkin loaf og pumpkin pie). Ég er klárleg komin með minn búning á hreint og börnin heimta að ég fari með þau að "trick or treat", þetta verður spennandi.

En þetta er komið gott. Ég bið að heilsa verðbólgunni, gjaldfallinu, minkun kaupmáttarinns og aukandi atvinnuleysinu á Íslandi og skila kveðju til sömu hluta hérna.

Sé ykkur í lok febrúar.

Mæli með: Sulturugluðum bandaríkjamönnum (vinkona mín er lögreglukona hérna og ég fæ daglega uppfræðslu um hversu sjúkt fólk er í alvörunni), gjaldþroti mínu sem og annara stórfyrirtækja og því að sumarið sé búið.

Mæli í alvörunnimeð: Nýja Cold War Kids disknum, MGMT, heimkomu ákvörðun og double tall vanilla latte á Sbucks

Gangiði hægt um gleðinnar dyr.

American Mary

Wed, 17 Sep 2008 01:40:00 GMT

Eins og fólk flest veit þá er alltaf hægt að stóla á mig, og þess vegna stend ég núna við gefið loforð um nýja, eldheita, útúr ferska og hel tanaða færslu.

Mig langar að byrja á því að þakka Liverpool liðinu fyrir að veita svona mikilli gleði inní líf mitt. Leikurinn á laugardaginn og leikurinn áðan, og þá sérstaklega úrslit beggja, hafa smurt svo ótrúlega stóru brosi á andlitið á mér að ég lít út einsog ég búi á sólheimum, sem að er ekkert nema ánægjulegt og gaman.

Sit hérna á starbucks og í þessum töluðum orðum kom kaffibarþjóninn að mér og spurði mig með miklum afsökunum og málalengingum hvort að ég sæi mér nokkuð fært að færa mig um tvo sæti til hliðar. Ég sem að bý yfir svo ótrúlega miklu jafnaðargeði og tillitsemi við samferðamenn mína í lífinu jánkaði þvi náttúrulega. Hún var svo sorrí yfir þessari ótrúlega tilætlunarsömu bón að hún gaf mér gjafabréf uppá fríann drykk, sem að er náttúrulega það minsta sem að stelpan gat gert eftir að hafa látið mig labba ca. 3 metra.

Fyrir utan tilætlunarsama kaffibarþjóna, er lífið ljúft. Hitabeltisstormurinn Ike kom í heimsókn fyrir 2 dögum, en hann staldraði stutt við og náði ekki að eyðileggja það mikið. Rafmagnið fór reyndar af meiri hluta Rochester og vegum var lokað vegna fallina rafmagnslína, en það var líka bara alltílagi. Er svo fegin að búa hér en ekki í Texas eða annar staðar þar sem að fellibylir eru daglegt brauð.

Ég er alltaf uppfull af blogghugmyndum en þær virðast hverfa um leið og ég sest niður við tölvuna, ég er nú allveg búin að gera slatta síðan í lok júlí, en akkurat hvað virðist ekki vera að ná í gegn. Getum samt reynt að renna í gegnum þetta.

Ég fór til Cape Cod, það var heitt og ég fékk að synda, leika mér og slaka á við sjóinn. Þaðvar svo ótrúlega yndislegt, við eyddum meiri hluta tímans í að chilla í sólbaði á ströndinni, drekka bjór og vera norsk á því. Ég heillaði fjölskylduna hennar Maritar frá Noregi uppúr skónum með hæfileikum mínum til að tala Norsku, opna bjór með kveikjara og vera bara að mestu leyti kúl. Það var svo skrítið að tala alltíeinu bara norsku, og ég varð mjöööög ringluð. Komst líka að því að Trond,maðurinn hennar Solveig, sem að er systir hennar Marit, sem að er „host-mamma“mín (flókið?), bjó í Stykkishólmi (býr maður kannski á Stykkishólmi?) þegar að hann var barn, og þekkti líklega einhvern sem að er tengdur mér á e-n hátt.Lítill heimur? Já.

Eftir CC komu Beppa og Krilli til nafla alheimsins, Rochester. Við chilluðum (eða þær að mestu leyti, ég vann meirihluta tímans) þær versluðu, og við drukkum mikið af kaffi, Beppa borðaði ostakökur og Kristín dó inní sér úr gleði yfir Bandarískustu Bandaríkja-hlutum. Við fórum til Niagara fossanna, og þær fengu þar með tækifæri til að prófa að vera í Kanada, og svo fórum við til NYC þar sem að við hittum Karí og Veru. Það var með eindæmum yndislegt, þær fóru í 7000 túra, Ray félagi okkar lét sjá sig, og ég varð heimsborgari.

Leiðin heim var þó öllu verri. Ég fór í Shuttle uppá JFK og var umferðin allveg það ótrúlegasta sem að ég hef séð. Bílstjórinn var líka útúr geðveikur á því, talaði stanslaust við sjálfan sig og hló svo einsog vistmaður á kleppi. Hann svínaði, flautaði, öskraði og gaf fólki fingurinn, keyrði á móti umferð,þvingaði sér inní raðir, og drap okkur öll næstum 300 sinnum. Ég komst að lokum þó á terminalinn minn og sá þá að fluginu mínu til Roc var seinkað, sem að kom ekki á óvart þar sem að ég hef ekki enn flogið til eða frá Roc á réttum tíma.

Ég tók mér því góðann tíma í innrituninni, fann vegabréfið mitt og las hálfa bók, fór út að reykja og smellti mér svo í „öryggisröðina“ svona 1,5 klst áður en að flugið mitt átti að fara.

Þar lennti ég í ógeðslegasta, fáfróðasta, heimskasta, leiðinlegasta skítakarakter sem að ég hef nokkurtíman kynnst á minni stuttu ævi.

Ég var sem sagt komin á réttann stað, og var að gramsa í veskinu mínu í smá panik að leita aðvegabréfinu mínu sem að ég var viss um að ég hefði sett þar 2 klukkutímum fyrr.Ég fann það rétt áður en að gaurinn á undan mér komst í gegn og rétti manninum sem að er að vinna í öryggiseftirlitinu það. Hann horfir á mig einsog ég sé fífl, skoðar vegabréfið mitt vandlega, beinir vasaljósi á vegabréfsáritinuna sem að er prentuð inní það og biður mig svo að stíga til hliðar. Ég geri það góðfúslega, enda einsog ég hef sagt margsinnis áður, með gífurlegt jafnaðargeð.Hann spyr mig svo hvort að ég sé með „any other form of identifacation“ og ég játa því og rétti honum mitt alíslenska ökuskírteini. Hann horfir á það, og spyr mig svo með þótta hvað þetta sé eiginlega. Ég svara því og hann bendir þá efst á ökuskírteinið þar sem að stendur með stórum stöfum ÍSLAND , hvað þetta eiginlega að þýða.Ég segi honum að þarna standi „iceland“ og hann horfir þá á mig einsog ég sé það mesta fífl sem að hann hafi nokkurntíman kynnst. „Why don‘t they put the entire name of the country on there, then?“ Ég reyni að útskýra fyrir honum að svona skrifi maður ísland á íslensku,en hann segir mér að þarna standi bara Island, eða Eyja á hina ylhýra. Ég segi honum aftur að á ÍSLENSKU sé nafnið á landinu skrifað svona. Hann hnussar bara og bendir þá á litlu myndina af íslandi neðst í vinstra horni skírteinisins. „What is this?“ spyr hann þá, og ég svara að þetta sé mynd af íslandi, eyjunni sjálfri. Hann hnussar með miklum pirringi og geltir að mér „Huhh! That‘s really small!“ Mig langar mestað reyna að útskýra fyrir honum að ísland sé nú í alvörunni mun stærra en þessi smækkaða mynd á ökuskírteininu mínu, að það sé erfitt að koma heilu landi fyrir, í raunstærð, á svona litlum fleti og hvort hann búist við því að ég beri með mér, hvert sem að ég fer, life-size kort af íslandi, en ég sit á mér og jánka því, að þetta sé nú ekkert rosalegastórt land.

Hann fer þá að útskýra fyrir mér að ég sé erlendur ríkisborgari. Ég segi honum að ég geri mér fullkomlega grein fyrir því, og hann segir mér þá að ég sé ekki Bandarískur ríkisborgari. Ég segi honum að mér sé líka fullkomlega kunnugt um þá staðreynd. Hann endurtekur þessa tvo frasa „ You are a foreign citizen“ og „you are NOT a U.S. citizen“ svona c.a. 10 hvorn og heldur svo áfram að skoða skilríkin mín. Hnussandi uppúr þurru og segir mér svo orðrétt: „You might come to the conclusion, while you stay here, that our rules are a bit too liberal sometimes, that there are loop holes in our system that you might try to take advantage of, but I‘ll tell you right now that that isnot going to happend. That‘s what I‘m here for, to make sure people like you do not take advantage of our too liberal system“

Þegar að þarna var komið, var ég komin á barm þess að springa og lemja gaurinn bara í hakk, og höggva hann svo í herðar niður að hætti forfeðra minna. Hann hafði þegar eytt dýrmætum hálftíma af mínu lífi að segja mér hluti sem að ég vissi nú þegar,uppljóstra sinni eigin fáfræði og heimsku og vera bara með almennan dónaskap. Ég þakka Guði fyrir það að foreldrar mínir hafi kennt mér þessa takmörkuðu mannasiði sem að ég kann, því að það mátti litlu muna að ég missti það algjörlega. Hvað var hann eiginlega að meina? Efað ég hef lært eitthvað hérna þá er það að það megi ekki nota orðið „liberal“ í sömu setnigu og maður talar um bandarískt flugmála öryggi, því að þá er maður orðin að lygara.

Eftir miklar málalengingar, diss og dónskap sem að tók samtals 45 mínútur, og hluti af því fór í að líkja minni aðstöðu við Frasier þátt; „ Sko, mannstu eftir Frasier þættinum þegar að Daphne fór til kanada?“„ehh, nei?“ „Nei, hún fór til kanada og þar sem að hún er Breskur ríkisborgari lenti hún i vandræðum í innflytendaeftirlitinu á leiðinni aftur til bandaríkjanna, það er nákvæmlega það sem að þú ert að lenda í núna“ (já er það? En ég fór aldrei útúr landinu, né ert þú íinnflytjenda eftirlitinu, fokking fíflið þitt)

En já, ég komst ígegn að lokum, og hann lét það líta út fyrir að það væri eingöngu vegna þess hversu ótrúlega mikill mannvinur hann væri, og góð og hjartahlý sál í allastaði, að ég væri að komast í gegn eingöngu vegna þess að hann væri að gera mér ótrúlegann greiða og ég ætti að vera ótrúlega þakklát fyrir það. Það var þó ekki fyrr en að ég var búin að fara í gegnum „special screening“ sem að þýddi að ég var þukluð upp og niður, út og suður, þurkað af öllu dótinu mínu, skóm og fötum með sprengjuefnisleitarklút sem að var svo skannaður og guð veit hvað. Ég rétt náði fluginu mínu til baka til Rochester og var frekar heitt í hamsi, en náði þó að hemja löngun mína í að ræna flugvélinni og fljúga henni inní húsið hjá þessum gaur, sem að var þó aðalega vegna þess að ég vissi ekki hvar hann ætti heima.

Ég vona að það hafi einhver náð að lesa þessa færslu til enda, þótt að ég verði ekki reið þóttað það gerist ekki. En þá bara blogga ég aldrei aftur!

Ég afsaka allar villur í málfræði, setningarfræði og málfari færslunar, þær eru í boði enskrar tungu.

Mæli með: fávitum á JFK, óvissu yfir því hvað ég er að fara að gera í Febrúar og ruglinu í sjálfri mér.

Mæli í alvörunni með: The National, að það sé að koma ný Cold War Kids plata í næstu viku og því að ég eigi fríhelgi framundan og verði þar að auki ein heima!

Elskiði náungan,en sérstaklega þó mig.. og Gabríel

Kær Kveðja

Terrorista Ásdís.

Start a War..

Tue, 09 Sep 2008 00:58:25 GMT

Jæja, ég viðurkenni fúslega að ég eigi titilinn "lélegasti bloggari ágúst mánaðar" skilinn og þigg ég hann með auðmýkt og loforði um að gera betur í framtíðinni.

Ég hef ótrúlega mikið að segja, og þó ekki neitt, og ætla ég því að skella bara inn nettri punktafærslu núna, meðan ég á að vera að læra. Ég lofa, lofa, og lofa, en ekki uppí ermina á mér, að ég blogga almennilega fljótlega, en hér er smá up-date á meðann þið bíðið spennt!

*Veðrið í Ágúst og Júlí var yndislegt

*Afleiðingar þess voru ótrúlega skemmtileg brúnkuför

* ég er með legginsfar, skófar, armbandsfar, 3 mismunandi hlýrabola far, stuttermabola far, bikinifar og svo mætti lengi telja

*ég fór til cape cod þar sem að ég eyddi 10 dögum í að liggja á ströndinni og tana mig.

*einn daginn var sandurinn svo heitur að ég fékk brunablöðrur á tærnar við það eitt að rölta smá spöl.

*Karl, Ágúst Ingi, Rebekka, Íris og Emma urðu öll ótrúlega gömul og samhryggjumst við bandaríkjamenn þeim með það.

*Ég talaði íslensku, með herkjum, í 2 vikur, ásamt því að tala ensku og norsku á sama tíma. Það reyndist erfitt.

*Ég fékk að knúsa Beppu, Krilla, Kalla og Vella, það var ógeðslega gaman.

*Ég varð gjaldþrota, og öll fjárframlög eru vel þegin, hringið í síma +1 585 770 0210 til að fá frekari upplýsingar um frjáls framlög til þessa göfuga málefnis.

*Ég fór alvarlega að hugsa um hvort að ég ætti að koma heim í febrúar eða ekki.

*Niðurstaða hefur ekki fengist í það mál

*Ég fór í höfuðstöðvar sameinuðu þjóðanna og það var ótrúlegt

*Hlakka til að fara að mæta í vinnuna þangað bráðum

*Helmingurinn af vinum mínum er fluttur til sinna heimalanda, og aðrir komnir í þeirra stað, sem að er eitt það undarlegasta sem að ég hef lent í.

*Hús, símanúmer, börn, bílar og herbergi skipta bara um eigendur. Aupair heimurinn er ótrúlega skrýtinn.

* Ein af mínum bestu vinkonum er föst í þýskalandi eftir ótrúlega framkomu bandarískra inflytjenda yfirvalda. Ógeðslegu kvikyndi.

*Ég keyrði 700 mílur um helgina, það var frábært

*Ég er ótrúlega ringluð, sem að er kannski bara ágætt svona til tilbreytingar

*Ég hef varla hlustað á neitt annað en The National seinustu vikur, sem að er ótrúlega gaman

*Mig langar á tónleika

Ég er amk enn á lífi, og lofa að blogga alvöru færslu bráðum.

Elska ykkur öll, friðinn, lífið og tilveruna.

(ég heiti Tommi tómatur, ég er svona rosalega stór og sterkur því að ég borða svo mikið af ávöxtum og grænmeti) SÉ YKKUR SEEEINNNA.

Blells

Mér finnst rigningin góð!

Mon, 21 Jul 2008 21:37:35 GMT

Mér þykir leitt að tilkynna ykkur það að þetta mun verða seinasta bloggfærsla ljóshærða drengsins (ha,haha,hahaha) Nei, djók, en þetta er seinasta færslan mín í þessum mánuði og jafnvel dálítið lengur.

Næst þegar að ég blogga verð ég hálfnuð með bandaríkjadvöl mína, Karl bróðir minn mun verða orðinn 24 ára gamall, og ég verð orðin ótrúlega tönuð eftir 10 daga dvöl í sól ogsumaryl á ströndinni á Cape Cod.

Spennandi? Smá.

Jæja, þessi helgi var svosem ágæt, við fórum á barinn „okkar“ á föstudaginn, ég var að keyra og stelpurnar náðu að verða algjörlega blekaðar, við brutum þó nokkur fylkis lög,en það var allt óviljandi. Við töluðum við skrýtið fólk, þær drukku skrýtna drykki og við hlógum ótrúlega mikið, sérstaklega af emmu og hennar orðheppni.Hún er nefninlega svipað töff og ég. Við vorum á LUX (barinn okkar) um daginn og Emma ætlaði að panta sér bjór, bjórinn sem að við drekkum oftast hér (ehemm,þær þeas, þar sem að ég hef ekki aldur til að drekka áfengi hér :o) heitir Labatt Blue, og er oftast bara kallaður Blue. Emma fór semsagt á barinn og öskraði svona skemmtilega uppí eyrað á barþjóninum „Can I have one Jet Blue?“ Jet Blue er sem sagt ekki bjór tegund,heldur lággjalda flugfélag. Barþjóninum var nokk skemmt, sem og okkur, en sömu sögu er ekki að segja af Emmu. Þið sem að eruð dyggir lesendur bloggsins míns (efað þeir eru þá til) munið kannski eftir sögu af emmu þar sem að hún spyr svarta stelpu hvort að hún hafi verið eina hvíta manneskjan í Down Town Roc. Já, svíar eru kúl, því er ekki að neita.

Á laugardaginn fórum við svo í Partý til Mike. Það byrjaði frekar illa, þar sem að við vorum c.a. eina fólki þar en svo bættist ótrúlega hratt í hópinn og þetta endaði í ruglinu. Finnst ég alltaf vera í háskóla bíómynd þegar að ég er í bandarískum partýum, Beer Pong, Flip Cup og Keg Stands eru daglegt brauð og lífið er ótrúlega djammað. Ég mun klárlega notfæra mér þessa vitneskju og koma heim full af hugmyndum fyrir komandi partý J

Nýliðin vika var hinsvegar frekar glötuð, dramað eltir mann víst hvert sem að maður fer og er vikan búin að einkennast af rifrildum milli vinkvenna minna með mig í miðjunni,sem að er ekki skemmtilegt. Þetta voru líka ekki alvöru rifrildi um stráka, baktal eða skó (meina það er það sem skiptir máli, right?) heldur meira svona í rugl bransanum, fólk að ásaka annað fólk um að hafa líða á ákveðinn hátt, og verða brjálað því að hinn aðillinn getur ekki talað um það, og hittast svo til að tala um það og hætta svo „saman“.Ótrúlega kjánalegt og ég og Emmurnar erum búnar að reyna okkar besta til aðverða ekki á milli. Gaman að þessu.

Ég var svo innilega hamingjusöm áðan. Eins og sumir vita, þá elska ég alvöru rigningu af lífi og sál. Áðan var ég svo stödd útí við mína óhollu iðju, berfætt í kjól og allt í einu er einsog himnarnir opnist og það byrjar að HELLI rigna. Ég hef sjaldan lent í öðru eins, ég var orðin holdvot á innan við mínútu, og var algjörlega himinlifandi með þetta allt saman. Ég endaði á því á standa þarna útí í hátt í 20 min, eða þangað til að rigningin minnkaði. Það er svo miklu skemmtilegri rigning hér heldur en heima. Hún er hlý, það rignir beint niður,og bara beint niður og það er örðuvísi lykt af henni. Er ég undarleg? Ég held ekki.

En já, börnin míneru að koma heim á eftir! Hlakka svo óendanlega mikið til að sjá þau og knúsa litlu skrýmslin mín að ég get varla beðið. Þetta á samt eftir að verða nett erfitt fyrstu dagana þar sem að þau verða Jet-Lag-uð frá helvíti og verða því að vakna ótrúlega snemma (snemma þýðir ..Snemma.. því að venjulega vakna þau í kringum 6.30) og ég verð að vakna með þeim. Það á örugglega eftir að verða gríðarlelga gaman að vera vöknuð um 4-5 leytið á nóttinni og vera bara hress á því :D Greyin mín.

En ég hef ekkert að segja, þannig að lifið heil, farið vel með ykkur og knúsið heim frá mér. Sé ykkur í Ágúst. Blelli!

Já mig langar að tileinka þessa færslu tveim ótrúlega kúl drengjum, Jóhanni Aðalsteini ástmanni mínum til margra ára sem að upplifði þá gleði um daginn að verða 19 ára! Til hamingju Jóhann A. Þú lengi lifi, húrra,húrra, húrra!

Og svo náttúrlega litla krúttinu hennar Dóru Magg sem að er örugglega eitt það krúttlegasta sem að heimurinn hefur séð. Ég bíð spennt eftir myndum af honum og svo hef ég líka öruggar heimildir fyrir því að hann verði skírður Ásdísi í höfuðið á uppáhalds „frænku“ sinni. Knús á hann.

Mæli með: tilgangslausum og heimskulegum rifrildum, óákveðni og rugli.

Mæli í alvörunni með: bandarískri rigningu, börnunum mínum og lífinu.

You are the weakest link! Goodbyyye!

March of the pigs.

Mon, 14 Jul 2008 19:39:34 GMT

Já gott fólk, þið sjáið ekki ofsjónir, ég er að blogga aftur. Svona er það þegar að þið eruð svona dugleg að kommenta, þá er ég neydd til þess að blogga oftar.

Eitthverra (erþað orð?) hluta vegna er Júlí hálfnaður. Börnin mín eru búin að vera í burtu í rúmlega 3 vikur og nú er akkurat vika í heimkomu þeirra. Ég verð þó algjörlega barnlaus í 3 daga, þar sem að Håkon fer í Ski Camp í Mt. Hood á laugardaginn kemur. Það er svo sem ágætt, veit ekki allveg hvað ég að af mér að gera þessa 3 daga þó. Laugardagurinn fer þó væntanlega í skemmtanahöld, þar sem að vinur minn ætlar að halda grill/sumar/varðelda partý sem að stendur frá hádegi fram á rauða nótt. Ekta Amerískt, en þar munu verða kútar á kúta ofan og svo framvegis.

Næsti mánuðurinn er svo nokkuð útpældur. Krakkarnir koma heim frá Noregi á mánudagskvöld, verða heima í einn dag, sem að mun fara að mestu í þvott og upp/niðurpökkun og á miðvikudagsmorgun förum við svo (ég, Magnus, Sunniva og Chip) til Cape Cod.Cape Cod er s.s. sumarleyfis staður í Massachusets fylki, c.a. 6-7 klst akstur frá pittsford. Þar á að vera allt til alls, strendur, sundlaugar, skemmtanalíf og sitt hvað fleira. Það verður líklegast sjúklega næs, þar sem að ég fæ að chilla á ströndinni (og þegar að ég segi ströndinni þá meina ég ekki ströndinni í Canandaigua eða við Lake Ontario,heldur alvöru strönd, við sjó! SJÓ!!!! Var ég búin að segja ykkur að ég er að fara að eyða 10 dögum við SJÓINN!). Við komum svo aftur á sunnudeginum 3. Ágúst(en þá mun elsku hjartans bróðir minn einmitt verða 24 ára gamall, veijj!), og svo tveimur dögum seinna, koma Rebekka og Kristín til mín.

Ég veit reyndar ekkert hvernig ég verð að vinna þessa daga sem að við erum hér, en það er ekki ólíklegt að krakkarnir verði í Camp allan daginn. Það væri reyndar bara frekar næs. Við munum s.s. eyða dögunum hér í að versla, skoða okkur um, og knúsast. Aðalega versla þó. Ég mun líklega taka þær með í ferð til Niagara Falls, sem að ég hef ekki enn farið að sjá (keyrði samt frammhjá um daginn) og bara chilla og taka lífinu með ró. Þær hafa lofað mér að koma færandi hendi, með allt það íslenska sem að ég elska og þrái. Veijj!

Við munum svo fara til NYC, þar sem að ég verð í bullandi sleik við borgina á meðan að þær eru túristar og fara í skoðunaferðir. Finnst sjúklega bóhem að ég sitji bara í Central Park og lesi bók eða e-ð meðan þær eru í einhverjum rándýrum túrum um allt :D Fíla það í klessu.

Get ekki beðið eftir að sjá þær og get ekki beðið eftir að fara til NYC, elska þessa borg svo óendanlega mikið!

Svo kem ég afturtil ROC þann 18. Ágúst, og daginn eftir verð ég að chilla með Bobby Dee, eins og ég kýs að kalla hann þótt að þið þekkið hann flest undir nafninu Bob Dylan.Verður ekki leiðinlegt.

Ég er samt svo ótrúlega sár, hjartað í mér grætur og sálin mín er marin. Daginn sem að stelpurnar koma til ROC eru NINE INCH Fokkin NAILS að spila í Toronto. Við erum að tala um Trent Reznor, við erum að tala um mannin sem að gerði Downward Spiral, Fragile, Pretty Hate Machine og svo ótrúlega mörg önnur tímalaus snilldarverk. Og ég get ..EKKI.. farið. Vandræðalegt? Nei bíðið róleg, þetta er ekki búið enn.Meðan við erum í NYC eru RADIOHEAD að spila í Toronto. Efað Rage against the machine og Mars Volta kæmu líka væru öll böndin sem að ég þrái mest að sjá á tónleikum að spila meðan ég væri í burtu. Þetta er eru einu tónleikarnir þeirraí raunhæfri fjarlægð frá mér, og ég kemst ekki. OJJJ!

Einsog þið hafið kannski séð, þá er ég ótrúlega bitur, leiðinda sál sem að kann ekki að meta hvað ég hef (Er nú þegar búin að sjá Modest Mouse, Jason Mraz og B.B. King á þessu ári og bestu vinkonur mínar eru að koma að heimsækja mig, ég er geðveikt glötuð, ég veit) En mig langar svo óóóóóóendanlega mikið!

Ohhh!

Enn það þýðir víst ekki að grenja yfir hlutum sem að maður hefur ekki stjórn á, en ég ætla samt að gera það. Auglýsi hér með eftir fólki til að hlusta á mig grenja yfir þessum hlutum, getið haft samband við mig í síma +15857700210

Enn að öðrum og ánægilegri hlutum. Þá.. ehh.. ég veit það ekki?

Já hey, langar að segja ykkur frá ferð minni í bankann að opna bankareikning (klapp fyrir mér,tók mig 5 mánuði að gera það)

Allaveganna, ég mætti í HSBC, tilbúin fyrir djammið með vegabréfið, ökuskírteinið, social security number-ið og bréf frá Marit sem að staðfesti hver ég væri. Ég sest niður með Jill vinkonu minni og hún fær allar þessar upplýsingar og svo fæ ég þessa klassísku spurningu: „What is your mother‘s maiden name?“ Ég segi náttúrulega bara einsog er að móðir mín eigi ekki „maiden name“. Jill horfir á mig með vorkunn í augum, og hugsar með sér með meðumkun hvað ég sé ótrúlega vitlaus lítill útlendingur og segir svo brosandi: „No, you don‘t understand; what was your mothers name before she married your father?“ Ég svara bara einsog er „Gunnarsdóttir“ og þá spyr hún „and what‘s her name now?“ og ég svara aftur „Gunnarsdóttir“. Hún horfir á mig með undrun í augum og spyr hvað eftirnafn pabba míns sé. Ég svara að hann sé Karlsson. Hún verður þá mjög ringluð og skoðar pappírana sína, leitar að eftirnafninu mínu og spyr mig svo hvað eftirnafnið mitt sé og ég segi henni að ég sé Sigtryggsdóttir.

Greyið Jill var orðin mjög ringluð þegar að þarna er komið við sögu. Hún skildi ekki hvernig 3 einstaklingar úr sömu fjölskyldu gátu borið 3 mismunandi eftirnöfn. Ég endaði með því að þurfa að útskýra fyrir henni íslenska nafnakerfið í smáatriðum og eftir þó nokkarar málalengingar komumst við að samkomulagi um að nota skírnarnafn mömmu í staðinn og allir urðu sáttir. Nú er ég stoltur eigandi debit korts og ávísunaheftis. Ávísanirnar mínar eru allar með bandaríska fánanaum á og fleiri spennandi hlutum. Ótrúlega töff.

En já börnin góð.Þetta er alltof alltof alltof langt, ég vona að einhver hafi haft þolinmæði tilað lesa þetta allt. Ég lofa að blogga fljótt aftur efað þið standið ykkur vel í kommentunum *hint*

Mæli með: Lélegum tour-date-um hjá Radiohead og Nine Inch Nails, biturð og sjálfsvorkun.

Mæli í alvörunni með: Cape Cod, íslenskum gæða vinum :) og eilífðar sólskíninu í Roc!

Í anda Stefáns Jóhanns:

Lifið Heil!