Ég er búin að vera einstaklega lélegur bloggari, en ég ætla að henda inn örstuttri færslu áður en að ég held á vit ævintýranna!

Nú er ég búin að fara til Parísar og það var frábært. Það var reyndar rosalegt menningarsjokk, þar sem að parísarbúar eru þekktir fyrir að vera ókurteisir og ég er búin að eyða tæpum fjórum mánuðum meðal ótrúlega kurteisra og kammó breta, þá var þetta dálítið sjokkerandi.

París var samt frábær, og allt öðruvísi en aðrar stórborgir sem að ég hef farið til. Það var ótrúlega gaman að sjá hluti einsog Notre Dame, Sigurbogann og Basilique du Sacré-Cœur. Við forum líka í Père-Lachaise kirkjugarðinn og hittum Jim Morrison, Edit Piaf, Oscar Wilde, Chopin og ég, verandi mannfræðinemi í hjáverkum, þurfti auðvitað að hitta Maurice Merleau-Ponty , enda er fyrirbærafræðin mjög lifandi í nútíma mannfræði

Annars var Úlla uppáhaldið mitt við París, enda er hún  uppáhalds alltaf!  Ég hlakka mikið til að fá að endurgjalda henna greiðann og sýna henna Brighton, strandlífið og hamingjuna sem að ég bý við! J

Nú eru Gabríel og Kjoolas einnig búin að koma til Brighton, og var það yndislegt, þau eru náttúrlega uppáhalds líka, við drukkum, borðuðum, sólbrunnum og löbbuðum um heiminn og það var ótrúlega gaman.

Veðrið er búið að vera allveg stórfenglegt undanfarna daga, og það lítur allt út fyrir að ég sé að fara að verða tönuð í 2-3 skipti á ævinni. Ég er þegar komin með meiri lit heldur en íslenska sumarið getur nokkurn tíman séð mér fyrir, og það er enn bara Apríl.

Ég er svo hamingjusöm í þessari borg, og ég elska hana svo mikið, að ég get ekki séð mér fært um að koma heim í Júlí. Ég er því búin að skrá mig í fjarnám í öllum áföngunum mínum og búin að leigja íbúðina í hálft ár í viðbót og ætla mér bara að vera að lifa lífinu lifandi í Brighton fram að Jólum. Maryam er á sama máli, og ætlar að flytja inn í Russell Square í Júlí. Þetta er allt bara snilld. Ég fer svo að leita mér að vinnu í byrjun maí og vona að það gangi ágætlega, það vantar allaveganna fólk á marga staði hérna, svo að það ætti að vera  lítið mál.

Nú er ég allaveganna á leiðinni til Liverpool eftir 2,5 klst. Ég get satt best  að segja ekki beðið, enda er Liverpool frábær borg með frábæru fólki og frábæru fótbolta liði. Við ætlum að vera túristar, taka magical mystery tour, sjá fæðingarstað allra bítlanna og fleira og fara niðrá Al bert Dock á bítlasafnið og skoða þessa fallegu borg. Svo fer ég á Anfield á laugardaginn að sjá Liverpool vs. Birmingham og ég vona að það verði ógeðslega geðveikt fáránlega gaman. Í versta falli verður það bara brjálæðislega gaman. Það verður yndislegt að koma aftur til Mekka, hitta Shankley og syngja You’ll never walk alone. Ég er búin að pakka niður tveimur Liverpool treyjum svo að ég geti klætt Maryam í eina þegar að við forum á Park fyrir leik, hún getur nú ekki látið sjá sig í annarskonar klæðnaði! Svo forum við til Dublin, og keyrum um Írland og forum inní norður Írland. Ég segi ykkur betur frá því þegar að ég kem heim!

Annars segi ég bara gleðilegt sumar og takk fyrir veturinn:*

Mæli með:  Íslensku veðurfari, sólbruna og Arsenal

Mæli í alvörunni með: Brighton, Liverpool, Dublin, Belfast.

 

 

Jæja börn!

Nú hef ég verið svo upptekin við að lifa lífinu lifandi undanfarnar vikur að ég var búin að steingleyma því að ég ætti blogg!

Nú er ég búin að fá fyrstu tvö hollin af íslendingum í heimsókn og hefur það verið unaðslegt. Rebekka, Vera, Dagný og Bergþóra komu í þar seinustu viku og var það dásamlegt. Þær versluðu og ég elti, við borðuðum góðan mat, drukkum alltof mikið og skemmtum okkur einsog brighton búum sæmir. Það var ótrúlega margt skemmtilegt sem að gerðist, og ekki bætti það úr skák að Marsý bættist í hópinn á föstudeginum og tókum við þá Coalition Brighton djamm með trompi. Brighton fór vel með íslendingana og heiðraði okkur með sól og blíðu. Þrátt fyrir miklar annir í verslunum og bjórþami þá náðum við nú samt sem áður að fara og túristast svoldið, við forum og skoðuðum North Laine sem að er skemmtilegasta hverfi í heimi, röltum fram hjá Royal Pavillion, sáum bresk sósíalista mótmæli og skelltum okkur í tívólíið á höfninni. Veru var reyndar meinaður aðgangur í fyrstu vegna handleggsbrots, en eftir fataskipti og feluleik “svinlduðum” við okkur í stærstu tækin og hef ég ekki verið söm síðan.

Eftir að hafa fengið vott af áfengiseitrun eftir þessi ævintýri tóku við þrír erfiðir dagar af lærdómi og svo á fimmtudaginn í seinustu viku mættu Eva Björg og Halldóra sprækar til Brighton og Regína og Villa fylgdu í kjölfarið. Það var það sama uppá teningum, nóg af versli fyrir útlendingana og restin fylgdi með að mestu. Við skemmtum okkur konunglega, mismikið þó, þar sem að sumir höndluðu klárlega ekki brighton style djammið Sumir týndust tímabundið, en þar sem að við erum jú “allt fullorðið fólk” (sem var þema heimsóknarinnar, í boði Halldóru) þá komu allir aftur, og engin þeirra dó.  Á sunnudeginum fögnuðum við afmælinu hennar Regínu með North Laine flippi, Pavillion skoðun og enduðum á því að skella okkur á sædýrasafnið sem að var dásamlegt. Við forum einnig útá höfn og enduðum á því að sitja úti, skála í hvítvíni fyrir Regínu og borða góðan Ítalskan mat.

Einsog gefur að skilja tekur svona mikið partýstand toll á gamalmenni einsog mér. Ég endaði á því að vera komin með bullandi hita, hálsbólgu og kvef  á sunnudagskvöldinu, og var að stíga fram úr rúmminu í fyrsta skipti í dag. En það er allt á uppleið í heiminum og víkingurinn sem ég er harkar svona slen af sér og því held ég ótrauð til Parísar á morgun. Ég er ótrúlega spent fyrir þessari ferð, þar sem að ég hef aldrei komið til Frakklands áður og því ætti þetta að vera dásamlegt. Úlla ætlar að vera með leiðsögn á dönskublandaðri frönsku fyrir mig og munum við því vera í myndaflippi útúm alla borg og hlakka ég mikið til að fá loksins að vera útlendingurinn sem að fær að skoða allt og taka myndir einsog enginn sé morgundagurinn!

Ég og Maryam ætlum að kíkja út í sushi í kvöld og fara svo að plana komandi ævintýri, við eigum enn eftir að bóka okkur Hostel í Liverpool og Írlandi, og ákveða hvað við ætlum að gera á þessum merku stöðum, sem og að panta okkur miða til skotlands. Framtíðin er björt!

Mæli með: Kvefi, kókhausum og týndum túristum

Mæli í alvörunni með: Yndislegum vinkonum, sumarveðri, komandi ævintýrum og Parísarför morgundagsins.

Jæja Börn

Það hefur nú ýmislegt á daga mina drifið síðan að ég bloggaði seinasta, og hvað er betra eða eðlilegra en að fresta lærdómi til að blogga? Blogg er líka mjög móðins og kúl, spyrjiði bara moggabloggarana!

Allaveganna, þá forum ég og Maryam til Bournemouth í seinustu viku, þetta var allt dálítið ævintýri, tókum lestina dáldið mikið seinna en við ætluðum og vorum næstum því búin að missa af henni, en náðum þó og það gekk allt vel. Ég gæti vel hugsað mér að búa í lest, ég elska lestar! Það er líka svo mikið af krúttlegum litlum stöðum útum allt, svo mikið af fallegu landslagi og allt svo yndislegt. Ég er farin að hlakka mega til að eyða 4 tímum í lest, nánast þvert yfir England á leiðinni til Mekka (Liverpool), það ætti að vera nóg að sjá.

Bournemouth var fín, við gistum á ágætis hosteli, og fórum á yndislega tónleika, en við sáum Ray Lamontagne spila í Bournemouth Pavillion (sem er ekki jafn flott og Royal Pavillion-ið í Brighton Btw). Hann er magnaður live og voru þetta frábærir tónleikar. Bournemouth er ekki jafn spennandi og Brighton, ekki beint margt að sjá, en ég get allveg ímyndað mér að það sé gaman að koma þangað aftur um hásumar þegar að allt er fullt af fólki.

Nú er ég að kenna Maryam í áfanga sem að heitir Liverpool  101, hún er búin að horfa á tvo mikilvæga leiki, fyrst sá hún Chelsea taka Man Utd og svo sá hún magnað lið Liverpool rústa Man Utd, hún þarf náttúrulega að vera vel undirbúin þegar að hún mætir á Park í Liverpool og því er ekki seinna vænna að byrja. Hún er nú þegar að búin að læra að Carragher er bestur, maður segir “Fowler minn góður” og “Fowler hjálpi þér”, King Kenny er legend og það er alltaf hægt að gleðjast með því að hugsa um ákveðnar 6 mínútur í seinni hálfleik í Istanbúl 2005.

Sunnudagurinn var reyndar yndislegur í heild sinni, veðrið var guðdómlegt, sól og blíða, og eftir að hafa horft á leikinn fórum við niðrá strönd, fengum okkur fish and chips og pint af stellu og sátum á ströndinni og glöddumst yfir lífinu og tilverunni, svo fórum við að hlusta á djass og vera glaðar, það er gaman að vera til á svona dögum! 

Þessi vika er búin að vera of mikið í raunveruleikanum fyrir minn smekk, og verður ástandið þannig fram á mánudag. Ég á s.s. eftir að skrifa 2 ritgerðir og gera einn fyrirlestur, en er þó byrjuð á þessu öllu og þetta ætti allt að reddast, en það er bara svo margt annað skemmtilegt hægt að gera í Brighton! Það eru þó bara 5 dagar í að önnin klárist, og þá verð ég frjáls í 1,5 mánuð. Það er þó nánast hver dagur planaður hjá mér þangað til að sumarönnin byrjar, og það eru sko ekki viðburðir af verri endanum.

Rebekka mætir á mánudaginn í næstu viku og svo fylgja Dr. Bergþóra Ungverji, Dagný Sleggja og Tattoo Vera fast á hæla henni og mæta til Brighton á fimmtudeginum. Það vill svo vel til að sá fimmtudagur er einmitt St. Patricks day og dagurinn sem að allir eru búnir í skólanum, þannig að það má vel búast við því Brighton verði full af lífi, írsku fólki, leprechauns og ást það kvöldið!

Fimmtudaginn eftir það mæta Eva Björg og Halldóra svo í hús, og má búast við annari eins vitleysu þar!

Helgina eftir það, eða fyrstu helgina í Apríl, fer ég svo til Parísar, þar sem að Úlla mun sýna mér borgina og vera með guided tour á frönsku, þýsku og sænsku, það verður klárlega spennandi helgi, með 2 evru rauðvíni og baguette alla leið.

Helgina eftir það koma svo Joo(l)as og Gabríel til Brighton til að kynna sér aðstæður. Þá verð ég komin með víðtæka reynslu af því að fara með fólk í toura um borgina, og gæti jafnvel nælt mér í nokkra túrhesta og rukkað þá fyrir viðvikið.

Svo kemur erfið vika, án allra viðburða, sem að ég mun nýta í heimildarsöfnun fyrir BA ritgerðina mina í Medicines Health and Development, og svo verður haldið til Liverpool og Írlands í 10 daga og Voila! Fríið Búið og sumarönnin byrjuð!

Ég fékk smá svona hroll við að skrifa þetta allt upp, enda á tíminn eftir að líða svo hratt þegar að lífið er svona skemmtilegt og þetta rúma hálfa ár á eftir að verða búið áður en að ég veit af, sem er ekki ánægjuleg tilhugsun.

Ég vona að ég  hafi ekki drepið ykkur með þessari upptalningu, en efað svo er, þá veit ég að það er því að þið hafið dáið úr öfund. Það er ágætis dauðdagi.

Mæli með: Ritgerðarskrifum í sumarveðri, lyfjaprófunum í þriðja heiminum og hersetu ísraela í Palestínu.

Mæli í alvörunni með: Að vera komin í milli annar frí eftir 5 daga, endalausum heimsóknum frá uppáhalds fólkinu mínu  og Leonard Cohen, sem að veitir mér ánægjulegann félagsskap í ritgerðarskrifum! J

Au Revoir!

Jæja börn, nú er ég að læra, og því er mjög got að fresta því aðeins og blogga í staðin. Á morgun segir sá vitri og svo framvegis (ég er nokkuð viss um að orðatiltækið sé þannig).

Allaveganna, þá er lífið enn ljúft í Brighton, nóg að gera í skólanum, ég þarf að skrifa tvær ritgerðir og flytja tvo fyrirlestar á næstum 3 vikunum, en það  no probbie fyrir Dísu Robbie (Fowler), einsog maður segir hérna í útlandinu. Annars er ekkert að frétta, allt geðveikt óspennandi og þúst, ömurlegt. Eða ekki.

Ég er semsagt á leiðinni til Liverpool þann 22. Apríl, og gæti varla verið spenntari fyrir því, fer með lest á föstudeginum, eyði deginum í góðun yfirlæti með Carragher og Lennon og á Laugardeginum mun svo Hilmir Snúa Heim og ég fæ mér sæti á besta stað á Anfield Road, syng You’ll never walk alone, og horfi svo vonandi á 11-14 eiginmenn mina valta yfir lið Birmingham. FOKK JÁ! Í beinu framhaldi af því munum ég og Maryam, sem að sér sér ekki fært um á mæta á Anfield vegna heilaskemmda (þeas fótboltaáhugaleysis) mála Liverpool rauðari en hún er nú þegar (við förum bara í “wrong side of town” þar sem að allt er blátt og sýnum þeim hvernig á að gera þetta), og við munum vafalaust skemmta okkur vel við að reyna að skilja Scoucerana, enda eru þeir allir svo sætir.

En, bíðiði nú við! Flestir myndu segja að þetta væri nóg til að gera Englandsdvöl mina fullkomna, frábæra og einstaklega kynþokkafulla, en, Nei Nei, ekki um jólin. Á mánudeginum sem að mun að öllum líkindum fylgja fast á hæla sunnudagsins, munum við svo halda einbeittar, örlítið drukknar og mjög scouseaðar út á  Liverpool John Lennon Airport (er til fallegra nafn á flugvelli? Það held ég ekki) og halda til  Dúblín!

Þar munum við eyða viku í að reyna að skilja Íra, skoða Dublin, Drekka Guinness, og vera almennt frekar fallegar, svona á írskan hátt ( þeas ölvaðar og óskiljanlegar). Efað Guiness víman rennur af okkur er jafnvel séns á því að leigja bíl, keyra meðfram ströndinni, fara jafnvel til Belfast og vera almennt mjög hamingjusamar með Írunum. Snilld segið þið? Já segi ég.

Ég gæti varla verið spenntari fyrir lokum Apríl mánaðar. Þetta verður dásamlegt!

Annars forum við að sjá Twin Shadow á fimmtudaginn, það var magnað, ótrúlegt og einstaklega gefandi, á föstudaginn fór ég svo í partý hjá Jenny og 17 öðrum krökkum ( gaman að búa í háskólahúsnæði með 17 öðrum) og við skemmtum okkur konunglega, allir gerðu grín af mér fyrir að vera asnalegur íslendingur, og aðal partýtrikkið var að láta mig finna út hvað eftirnöfnin þeirra myndu vera efað þau væru íslendingar og hvað börnin þeirra myndu heita efað þau myndu giftast hinum og þessum. Við enduðum auðvitað á Pav Tav einsog okkur einum er lagið, þar sem að við drukkum Viskí (ertu ekki stoltur pabbi?) og dönsuðum einsog fíflin sem við erum. Yndislegt! Nú koma Bergþóra verðandi Nepal fari og SIgurmon londonbúi (sem er ekki töff hérna) á laugardaginn og hlakka ég mikið til, og svo er það bara skemmtiferð til Bournemouth á miðvikudaginn að hitta Ray nokkurn Lamontagne, já börnin góð, lífið er yndislegt!¨

 

Mæli með: Svefngenglinum sjálfum mér sem að fékk sér ristað brauð og te í morgunmat (haha, sjáiði hvað ég er Bresk!), henti svo ostaskeranum í ruslið og þvoði upp plastpokann utan af brauðinu, án þess að sjá nokkuð athugavert við það fyrr en ég var byrjuð að þurka pokann.

 

Mæli í alvörunni með: Breska veðrinu sem er að gera góða hluti, Ray Lamontagne, Twin Shadow, Pav Tav Viskí og yndislegu ferðaplönunum okkar! Jeij!

Jæja börn!

 

Nú tók ég þá merkilegu ákvörðun að halda fast í þá hefð að blogga í útlöndum. Ég hef líka ekki tíma til að svara öllum emailum, feisbúkk veggpóstum, msn samræðum, tweetum og hvað þetta heitir allt saman, og hví þá ekki að skella í einsog eitt gott blogg til að létta ykkur stundirnar þar sem að þið bíðið eftir mér, sárþjáð, einmanna og  tárvot. Ég veit ég veit, ég er ótrúlega hugulsöm.

 

En það er reyndar líka ótrúlega gaman að halda einhverskonar dagbók á meðan svona ævintýrum stendur, enda er magnað að glugga í þær að einhverjum tíma liðum (ég las einmitt seinustu 6 mánuðina í mínu bandaríska lífi áðan, það er að segja, þegar að ég var búin að finna slóðina á þessa skemmtilegu síðu, það var áhugavert)

 

Eeeeníhú! Nú er ég búin að vera í Brighton  í einn og hálfann mánuð, það er ótrúlegt, því að ég er nokkuð viss um að ég sé fædd hér og uppalin. Ég elska þessa borg næst mest af öllum borgum á Englandi (aðeins heyrnalausir, blindir og þroskahamlaðir einstaklingar geta ekki gert sér í hugarlund hvaða borg er í fyrsta sæti).  Hún er nógu stór (ca. 250 -300 þúsund) en samt er hún lítil og krúttleg og hlý. Fólkið er vinalegt, byggingarnar yndislegar, stemmining afslöppuð og svoldið hippaleg og allt bara frábært. Hér höfum við rútur sem ganga fyrir matarolíu, heilt hverfi sem að er nánast bara second hand/grænmetisætu/fairtrade og svo framvegis og allir eru ótrúlega glaðir og una sælir við sitt.

Veðrið er líka búið að vera dásamlegt (ég hef enn ekki séð snjó í bretlandi), í dag var bara glampandi sól, logn og heiðskýrt, svona íslenskt sumarveður.. Dásamlegt!

Ég er allaveganna búin að kynnast geðbilaðslega mikið af fólki, flytja inní draumahöllina mina, á besta stað í bænum, djamma meira en nóg (það er enginn dagur sem að er ekki djammdagur í Brighton), borða, hlæja og skemmta mér, og það er geðveikt.

Ég hitti líka aðra íslenska stelpu hérna, sem að er kannski ekki í frásögur færandi fyrir utan það að hún býr í næsta húsi við mig heima, sækir alla sömu skemmtistaði  og veitingastaði og ég og ég hef aldrei hitt hana áður, er það í lagi? ER ÞETTA ÍSLAND Í DAG!?

Við erum allaveganna búnar að plana gott líf framundan, á morgun forum við á Twin Shadow, í mars hittum við Ray Lamontagne, í Maí hittum við Fleet Foxes og svo eigum við risa deit í júní, en þar munum við elska lífið með Arcade Fire, Mumford and Sons, Beirut og  Vaccines, snilld.

Svo var ég náttúrulega ekki lengi að bóka mér miða á Anfield og lestarferð til fyrirheitna landsins, og mun ég verða þar grenjandi úr hamingju að öskra You’ll never walk alone þann 23. Apríl.

Maryam er að pæla í  að koma með, og svo myndum við skella okkur saman til Írlands að leita að eiginmanni fyrir mig og drekka bjór fyrir hana, jafnvel leiga okkur bíl og skoða okkur um og pikka um nýjann hreim. Skotland er svo á dagskránni líka, sem og París.. Ohhh Er lífið ekki yndislegt.

Verst að maður þurfi eitthvað að vera í skóla, lífið er allt svo spennandi J

Mæli með: Að fá að skrifa “test” B.A. ritgerð hérna, þar sem að ég skráði mig í 3 árs kúrs óafvitandi, Snilld!

Mæli í alvörunni með: Lífinu, tilverunni, Brighton og yfirvofandi íslenskum heimsóknarbylgjum, snilld!

En þangað til næst, kæru börn!

Jæja

Núna, eftir tvær vikur af stressi, svefnleysi og almennum óþægindum er komið á hreint að ég kem til íslands í vikunni. Ég veit ekki enn hvenær nákvæmlega það verður, en líklegast verður það komið á hreint fyrripartinn á morgun, og gæti jafnvel orðið á miðvikudaginn.

Ég er búin að flytja út frá fjölskyldunni minni, kveðja börnin mín og pakka niður lífi mínu og er flutt heim til vinkonu minnar sem að býr í hinum enda Rochester.

Það er erfitt fyrir mig að útskýra hvað það er sem að kom uppá, sérstaklega fyrir ykkur sem að þekkið ekki til aðstæðna, þekkið ekki fjölskylduna mína og þekkið ekki lífið og tilveruna hérna nema í aðalatriðum.

Það er margt sem að veldur því að ég sá mér ekki fært að vera lengur hjá fjölskyldunni minni, þetta var erfið ákvörðun, sem að ég tók eftir þó nokkra íhugun, og það var ekki auðvelt. Ég er samt full viss um að það var rétt gert hjá mér, og ég sé ekki eftir því. Þetta er gott fólk og meirihlutinn af þeim tíma sem að ég eyddi þar var frábær, það var bara orðið þannig að ég gat ekki séð mér fært að vera hjá þeim lengur, ekki án þess að allt færi í háaloft og við myndum enda allt í illu. Við skildum sem góðir vinir og þau buðu mér út að borða og ég fékk tækifæri til að kveðja elsku hjartans krúttin mín almennilega. Það var án efa eitt það erfiðasta sem að ég hef gert og hefði ekki skipt máli hvort að það gerðist núna eða í byrjun febrúar. Þau voru alveg eyðilögð yfir því að ég væri að fara og við enduðum öll grátandi inná veitingastaðnum, sem að var svoldið skrítið.

Magnúsinn minn hringdi svo í mig í gær, og það var ótrúlega gaman að heyra í honum, en hann gat ekki sagt mikið annað en " Ég sakna þín svo ótrúlega mikið" og svo byrjaði hann að hágráta. Það er sjúklega erfitt að vita af því að honum líður svona illa, en við lofuðum að gera allt sem að í okkar valdi stendur til að hittast aftur og halda sambandinu og þau eru jafnvel að pæla í að stoppa við á íslandi næsta sumar áður en að þau fara til noregs.

Ég er sakna krakkanna minna svo ótrúlega mikið nú þegar og þetta tekur án efa sjúklega mikið á, en það er ekkert annað sem að ég gat gert. Ég vill ekki fara útí smáatriði um afhverju ég er að koma heim, og ég sé ekki fram á að geta útskýrt það fyrir neinum sem að hefur ekki verið með mér þetta árið.

Ég á eftir að sakna allra hérna ótrúlega mikið og ég er gífurlega þakklát fyrir að hafa fengið að koma hingað og kynnast svona mörgu og mörgum og læra svo marga nýja hluti um allt og alla. Ég er búin að eignast ótrúlega góða vini sem að hafa staðið með mér í gegnum súrt og sætt og hafa hjálpað mér í gegnum þetta ferli, tekið mig inn, keyrt mér útúm allt og verið til staðar fyrir mig sama hvernær eða hvar.

Ég hlakka til að koma heim og hitta ykkur öll en ég kveð samt rochester með ótrúlegum söknuði.

Svona, fyrst að þetta er frekar morbid færsla langar mig að minnast  Lennons, Dimebag Darrell og Chuck Schuldiner sem að áttu allir dánardag í seinustu viku. Allt saman ótrúlega frábærir tónlistarmenn sem að hafa haft mikil áhrif á mitt líf og eiga það sameiginlegt að vera alltaf til staðar fyrir mig þegar að ég þarfnast þeirra

Anyways. Ég sé ykkur í næstu viku. Því miður

Ásdís.

Já.

Jæja börnin góð! Mér finnst ótrúlega gaman að segja frá því að það helsta sem að hefur gerst síðan að ég bloggaði seinast er að pöpulinn hér í landi hefur kosið sér nýjann forseta, Mr. Barack Obama, og leiða líkur að því að hann verði betri en forveri hans, sem að er kannski ekki erfitt.

Kæru vinir og vandamenn. Ég legg mig alla fram við að blogga hér einsog Motherfu--er og vill því koma þvi á framfær að það yljar mér alltaf um hjartarætur þegar að þið kommentið ótrúlega mikið á bloggið mitt (þá líður mér líka einsog ég sé elskuð.. sem að nokkuð notaleg tilfinning) nennið þessvegna að gera mér þann greiða og druuuuulllast til að f-ing kommenta hérna eða? jeeeeeez!

Ég er tímabundin, en þó góður bloggari og þess vegna kemur smá punkta/venjuleg færslaí tilefni af kreppunni: />

*Ég er ótrúlega ánægð með að eiga ekki eina einustu íslensku krónu (tek þetta til baka, ég á 5kall í veskinu mínu, en það er bara minjagripur) />

* Ég á reyndar stóran hluta í dollý nokkri parton, en það er bara klink og því lýsi ég því hér með yfir að Kreppan hefur engin áhrif á mig, woohoo! />

*Fyrstu mánuðina mína hérna var ég stoltur íslendingur, þangað til að það var orðið þreytandi að vera svona ótrúlega exótísk. Stelpurnar voru orðnar pirraðar á því að þegar við kynntumst nýju fólki fór það svona: />

 Aupair:„Hæ, ég heiti (insert name) og  er frá–(þýskalandi, Spáni, Frakklandi, Svíþjóð, Noregi, Brasilíu, og svo framvegis)“ 

 Bandaríkjamaður:„Hæ, gaman að hitta þig“

Ég:„Hæ ég heiti Ásdís“ 

Bandaríkjamaður: „ Say what now?“ (á eftir fylgja langar og erfiðar umræður um hvernig á að bera fram nafnið mitt, sem að er það flóknasta í heimi)   

 Bandaríkjamaður: „So where are you from?“ „ICELAND?!?!?!?!?!“  „Oh my gosh!, That‘s so Cool/great/amazing/weird/awesome“, (velið lýsingarorð af eigin hentisemi) „Is it true that Iceland is green and Greenland is Ice?“ „How cold is it over there?“ „Do you bathe in hot springs?“ „Do you believe in the existance of elfs and fairys?“ „Do You know Björk?“  og svo uppáhaldið mitt: „Iceland? That‘s so awesome! Beautiful! So have you ever been to Europe?“

Seinustu vikuna hefur það þó verið svona:

Ég: „Hæ ég heiti Ásdís“                              

Bandaríkjamaður: „ Say what now?“ (á eftir fylgja langar og erfiðar umræður um hvernig á að bera fram nafnið mitt, sem að er það flóknasta í heimi)            

Bandaríkjamaður: „So where are you from?“ „ICELAND?!?!?!?!?!“ „So you guy‘s are going bankrupt?“ „haha, that must suck right now!“ „So I heard you sold your soul to the russians?“„How much have you lost in the past week?“

Ég er orðin gífurlega þreytt á þessu öllu saman, og legg til að tekið verði til einhverra af eftirfarandi aðgerðum: />

1)     * þessari kreppu verði slúttað.

2)    *  Við förum aftur að markaðsetja Dirty Weekends og One Night  Stands á Íslandi, í staðin fyrir þetta helvítis krepputal. />

3)     * Það gjósi í Heimaey />

4)     * Ísland vinni Eurovision />

5)     * Einhver frægur byrji að deita Fjölni Þorgeirs />

6)     * Björk byrji að berja blaðamenn />

7)    *  Sigur Rós komi útúr Álfa skápnum. 

Að mínu mati myndi það hjálpa mér mikið að tekið yrði til einhverra af þessum aðgerðum, svo að ég geti talað um e-ð annað en mögulegt þjóðargjaldþrot Íslands, eða þá að ég segji upp öllu þjóðarstolti og segist vera Norðmaður.

EEEEn afram med punktana:

·        * Ég var næstum lamin af Dragdrottingu um helgina. />

·        * Það var frekar skemmtileg lífsreynsla />

·        * Föstudags kvöldið allt var reyndar frekar steikt, en mjög skemmtilegt. />

·        * Laugardagurinn var ótrúlega rómantískur þar sem að ég og 4 aðrar stelpur af hinum ýmsu þjóðernum fórum uppí Bristol Mountain (sem að er ekki fjall, heldur frekar hávaxinn, skógivaxinn hóll (fjöll eru ekki fjöll efað þau eru þakin grasi, trjám og blómum, vantar steina, kletta og snjó!)) />

·        * Það er s.s. skíðasvæði. />

·        * Þar sem að það snjóar ekki hérna fyrr en í Desember þá er það ekki notað í það núna, heldur kveikja þeir á skíðalyftunni og ferja feita, lata bandaríkjamenn upp í gríð og erg til að fá brjálað útsýni yfir haustlitina í skóginum án þess að þurfa að hreyfa sig. />

·        *Við gerðum það, en tókum þetta svo aðeins meira í Evrópu stílnum og fórum í 1.5 klst „hike“ um fjallið. />

·        *Það er nett spes að rölta um grasivaxnar hlíðar, sem að þú hefur aldrei séð áður án þess að vera með skíði á löppunum. />

·        * Það var samt ótrúlega fallegt, gaman og heilbrigt. />

·        * Ég fór með börnin mín á nýjann leikvöll í dag, aðeins meira í Downtown rochester. Þar var ég að chilla með „all the baby mamas“, meðan börnin léku sér, og passaði minnst inn í heimi. />

·        * Þær töluðu bara um „how that nigga did his thang“ „how that ho ain‘t got shit on ya“ og fleira í þeim dúr. Þær voru á aldur við mig, flestar með 2 börn (sem að ólíktmér, eru actually þeirra börn) og voru svona „poster kids“ fyrir kynþáttajafnréttið í BNA. />

·        *Það var áhugavert, og leið mér á tímabili einsog ég væri að horfa á „Don't Be a Menace to South Central While Drinking Your Juice in the Hood” eða jafnvel bara   „Boyz N the Hood“. />

> >

> >

En já, bæjj! />

Læt heyra fljótt í mér aftur. />

> >

> >

Ég vill byrja á því að segja að ég get bara post-að blog færslum efað ég nota Safari, e-a hluta vegna. Það gerir það að verkum að ca. fjórða hvert orð sameinasta orðina á eftir, hvers vegna veit ég ekki. Ég skrifa líka allar færslur í Word, og paste-a þeim svo hingað, vegna gífurlegrar tortryggni og ofsóknarbrjálæðis. Það virðist gera það að verkum að í hvert skipti sem að ég hef ýtt á enter, þá breytist það yfir í broskall í þessum glugga. Þetta er ekki mér að kenna og ég nenni ekki að pæla í því, þannig að þið verðið bara að hafa þetta í huga þegar að þið lesið færslurnar mínar

Eins og fólk flest veit þá er alltaf hægt að stóla á mig, og þess vegna stend ég núna við gefið loforð um nýja, eldheita, útúr ferska og hel tanaða færslu. />

Mig langar að byrja á því að þakka Liverpool liðinu fyrir að veita svona mikilli gleði inní líf mitt. Leikurinn á laugardaginn og leikurinn áðan, og þá sérstaklega úrslit beggja, hafa smurt svo ótrúlega stóru brosi á andlitið á mér að ég lít út einsog ég búi á sólheimum, sem að er ekkert nema ánægjulegt og gaman. />

Sit hérna á starbucks og í þessum töluðum orðum kom kaffibarþjóninn að mér og spurði mig með miklum afsökunum og málalengingum hvort að ég sæi mér nokkuð fært að færa mig um tvo sæti til hliðar. Ég sem að bý yfir svo ótrúlega miklu jafnaðargeði og tillitsemi við samferðamenn mína í lífinu jánkaði þvi náttúrulega. Hún var svo sorrí yfir þessari ótrúlega tilætlunarsömu bón að hún gaf mér gjafabréf uppá fríann drykk, sem að er náttúrulega það minsta sem að stelpan gat gert eftir að hafa látið mig labba ca. 3 metra. />

Fyrir utan tilætlunarsama kaffibarþjóna, er lífið ljúft. Hitabeltisstormurinn Ike kom í heimsókn fyrir 2 dögum, en hann staldraði stutt við og náði ekki að eyðileggja það mikið. Rafmagnið fór reyndar af meiri hluta Rochester og vegum var lokað vegna fallina rafmagnslína, en það var líka bara alltílagi. Er svo fegin að búa hér en ekki í Texas eða annar staðar þar sem að fellibylir eru daglegt brauð. />

Ég er alltaf uppfull af blogghugmyndum en þær virðast hverfa um leið og ég sest niður við tölvuna,  ég er nú allveg búin að gera slatta síðan í lok júlí, en akkurat hvað virðist ekki vera að ná í gegn.  Getum samt reynt að renna í gegnum þetta. />

Ég fór til Cape Cod, það var heitt og ég fékk að synda, leika mér og slaka á við sjóinn. Þaðvar svo ótrúlega yndislegt, við eyddum meiri hluta tímans í að chilla í sólbaði á ströndinni, drekka bjór og vera norsk á því. Ég heillaði fjölskylduna hennar Maritar frá Noregi uppúr skónum með hæfileikum mínum til að tala Norsku, opna bjór með kveikjara og vera bara að mestu leyti kúl. Það var svo skrítið að tala alltíeinu bara norsku, og ég varð mjöööög ringluð. Komst líka að því að Trond,maðurinn hennar Solveig, sem að er systir hennar Marit, sem að er „host-mamma“mín (flókið?),  bjó í Stykkishólmi (býr maður kannski á Stykkishólmi?) þegar að hann var barn, og þekkti líklega einhvern sem að er tengdur mér á e-n hátt.Lítill heimur? Já. />

Eftir CC komu Beppa og Krilli til nafla alheimsins, Rochester. Við chilluðum (eða þær að mestu leyti, ég vann meirihluta tímans) þær versluðu, og við drukkum mikið af kaffi,  Beppa borðaði ostakökur og Kristín dó inní sér úr gleði yfir Bandarískustu Bandaríkja-hlutum. Við fórum til Niagara fossanna, og þær fengu þar með tækifæri til að prófa að vera í Kanada, og svo fórum við til NYC þar sem að við hittum Karí og Veru. Það var með eindæmum yndislegt, þær fóru í 7000 túra, Ray félagi okkar lét sjá sig, og ég varð heimsborgari. />

Leiðin heim var þó öllu verri. Ég fór í Shuttle uppá JFK og var umferðin allveg  það ótrúlegasta sem að ég hef séð. Bílstjórinn var líka útúr geðveikur á því, talaði stanslaust við sjálfan sig og hló svo einsog vistmaður á kleppi. Hann svínaði, flautaði, öskraði og gaf fólki fingurinn,  keyrði á móti umferð,þvingaði sér inní raðir, og drap okkur öll næstum 300 sinnum. Ég komst að lokum þó á terminalinn minn og sá þá að fluginu mínu til Roc var seinkað, sem að kom ekki á óvart þar sem að ég hef ekki enn flogið til eða frá Roc á réttum tíma. />

Ég tók mér því góðann tíma í innrituninni, fann vegabréfið mitt og las hálfa bók, fór út að reykja og smellti mér svo í „öryggisröðina“ svona 1,5 klst áður en að flugið mitt átti að fara. />

Þar lennti ég í ógeðslegasta, fáfróðasta, heimskasta, leiðinlegasta skítakarakter sem að ég hef nokkurtíman kynnst á minni stuttu ævi. />

Ég var sem sagt komin á réttann stað, og var að gramsa í veskinu mínu í smá panik að leita aðvegabréfinu mínu sem að ég var viss um að ég hefði sett þar 2 klukkutímum fyrr.Ég fann það rétt áður en að gaurinn á undan mér komst í gegn og rétti manninum sem að er að vinna í öryggiseftirlitinu það. Hann horfir á mig einsog ég sé fífl, skoðar vegabréfið mitt vandlega, beinir vasaljósi á vegabréfsáritinuna sem að er prentuð inní það og biður mig svo að stíga til hliðar. Ég geri það góðfúslega, enda einsog ég hef sagt margsinnis áður, með gífurlegt jafnaðargeð.Hann spyr mig svo hvort að ég sé með „any other form of identifacation“ og ég játa því og rétti honum mitt alíslenska ökuskírteini. Hann horfir á það, og spyr mig svo með þótta hvað þetta sé eiginlega. Ég svara því og hann bendir þá efst á ökuskírteinið þar sem að stendur með stórum stöfum ÍSLAND , hvað þetta eiginlega að þýða.Ég segi honum að þarna standi „iceland“ og hann horfir þá á mig einsog ég sé það mesta fífl sem að hann hafi nokkurntíman kynnst. „Why don‘t they put the entire name of the country on there, then?“ Ég reyni að útskýra fyrir honum að svona skrifi maður ísland á íslensku,en hann segir mér að þarna standi bara Island, eða Eyja á hina ylhýra. Ég segi honum aftur að á ÍSLENSKU sé nafnið á landinu skrifað svona. Hann hnussar bara og bendir þá á litlu myndina af íslandi neðst í vinstra horni skírteinisins.  „What is this?“ spyr hann þá, og ég svara að þetta sé mynd af íslandi, eyjunni sjálfri. Hann hnussar með miklum pirringi og geltir að mér „Huhh! That‘s really small!“ Mig langar mestað reyna að útskýra fyrir honum að ísland sé nú í alvörunni mun stærra en þessi smækkaða mynd á ökuskírteininu mínu, að það sé erfitt að koma heilu landi fyrir, í raunstærð, á svona litlum fleti og hvort hann búist við því að ég beri með mér, hvert sem að ég fer, life-size kort af íslandi, en ég sit á mér og jánka því, að þetta sé nú ekkert rosalegastórt land. />

Hann fer þá að útskýra fyrir mér að ég sé erlendur ríkisborgari. Ég segi honum að ég geri mér fullkomlega grein fyrir því, og hann segir mér þá að ég sé ekki Bandarískur ríkisborgari. Ég segi honum að mér sé líka fullkomlega kunnugt um þá staðreynd. Hann endurtekur þessa tvo frasa „ You are a foreign citizen“ og „you are NOT a U.S. citizen“ svona c.a. 10 hvorn og heldur svo áfram að skoða skilríkin mín. Hnussandi uppúr þurru og segir mér svo orðrétt: „You might come to the conclusion, while you stay here, that our rules are a bit too liberal sometimes, that there are loop holes in our system that you might try to take advantage of, but I‘ll tell you right now that that isnot going to happend. That‘s what I‘m here for, to make sure people like you do not take advantage of our too liberal system“ />

Þegar að þarna var komið, var ég komin á barm þess að springa og lemja gaurinn bara í hakk, og höggva hann svo í herðar niður að hætti forfeðra minna. Hann hafði þegar eytt dýrmætum hálftíma af mínu lífi að segja mér hluti sem að ég vissi nú þegar,uppljóstra sinni eigin fáfræði og heimsku og vera  bara með almennan dónaskap. Ég þakka Guði fyrir það að foreldrar mínir hafi kennt mér þessa takmörkuðu mannasiði sem að ég kann, því að það mátti litlu muna að ég missti það algjörlega.   Hvað var hann eiginlega að meina? Efað ég hef lært eitthvað hérna þá er það að það megi ekki nota orðið „liberal“ í sömu setnigu og maður talar um bandarískt flugmála öryggi, því að þá er maður orðin að lygara. />

Eftir miklar málalengingar, diss og dónskap sem að tók samtals 45 mínútur, og hluti af því fór í að líkja minni aðstöðu við Frasier þátt; „ Sko, mannstu eftir Frasier þættinum þegar að Daphne fór til kanada?“„ehh, nei?“  „Nei, hún fór til kanada og þar sem að hún er Breskur ríkisborgari lenti hún i vandræðum í innflytendaeftirlitinu á leiðinni aftur til bandaríkjanna, það er nákvæmlega það sem að þú ert að lenda í núna“ (já er það? En ég fór aldrei útúr landinu, né ert þú íinnflytjenda eftirlitinu, fokking fíflið þitt) />

En já, ég komst ígegn að lokum, og hann lét það líta út fyrir að það væri eingöngu vegna þess hversu ótrúlega mikill mannvinur hann væri, og góð og hjartahlý sál í allastaði, að ég væri að komast í gegn eingöngu vegna þess að hann væri að gera mér ótrúlegann greiða og ég ætti að vera ótrúlega þakklát fyrir það. Það var þó ekki fyrr en að ég var búin að fara í gegnum „special screening“  sem að þýddi að ég var þukluð upp og niður, út og suður, þurkað af öllu dótinu mínu, skóm og fötum með sprengjuefnisleitarklút sem að var svo skannaður og guð veit hvað. Ég rétt náði fluginu mínu til baka til Rochester og var frekar heitt í hamsi, en náði þó að hemja löngun mína í að ræna flugvélinni og fljúga henni inní húsið hjá þessum gaur, sem að var þó aðalega vegna þess að ég vissi ekki hvar hann ætti heima. />

Ég vona að það hafi einhver náð að lesa þessa færslu til enda, þótt að ég verði ekki reið þóttað það gerist ekki. En þá bara blogga ég aldrei aftur! />

Ég afsaka allar villur í málfræði, setningarfræði og málfari færslunar, þær eru í boði enskrar tungu. />

Mæli með: fávitum á JFK,  óvissu yfir því hvað ég er að fara að gera í Febrúar og ruglinu í sjálfri mér. />

Mæli í alvörunni með: The National, að það sé að koma ný Cold War Kids plata í næstu viku og því að ég eigi fríhelgi framundan og verði þar að auki ein heima! />

> >

Elskiði náungan,en sérstaklega þó mig.. og Gabríel />

> >

Kær Kveðja />

> >

Terrorista Ásdís. />

> >

> >

Jæja, ég viðurkenni fúslega að ég eigi titilinn "lélegasti bloggari ágúst mánaðar" skilinn og þigg ég hann með auðmýkt og loforði um að gera betur í framtíðinni.

Mér þykir leitt að tilkynna ykkur það að þetta mun verða seinasta bloggfærsla ljóshærða drengsins (ha,haha,hahaha) Nei, djók, en þetta er seinasta færslan mín í þessum mánuði og jafnvel dálítið lengur. />

Næst þegar að ég blogga verð ég hálfnuð með bandaríkjadvöl mína, Karl bróðir minn mun verða orðinn 24 ára gamall, og ég verð orðin ótrúlega tönuð eftir 10 daga dvöl í sól ogsumaryl á ströndinni á Cape Cod. />

Spennandi? Smá. />

Jæja, þessi helgi var svosem ágæt, við fórum á barinn „okkar“ á föstudaginn, ég var að keyra og stelpurnar náðu að verða algjörlega blekaðar, við brutum þó nokkur fylkis lög,en það var allt óviljandi. Við töluðum við skrýtið fólk, þær drukku skrýtna drykki og við hlógum ótrúlega mikið, sérstaklega af emmu og hennar orðheppni.Hún er nefninlega svipað töff og ég. Við vorum á LUX (barinn okkar) um daginn og Emma ætlaði að panta sér bjór, bjórinn sem að við drekkum oftast hér (ehemm,þær þeas, þar sem að ég hef ekki aldur til að drekka áfengi hér ) heitir Labatt Blue, og er oftast bara kallaður Blue. Emma fór semsagt á barinn og öskraði svona skemmtilega  uppí eyrað á barþjóninum „Can I have one Jet Blue?“ Jet Blue er sem sagt ekki bjór tegund,heldur lággjalda flugfélag. Barþjóninum var nokk skemmt, sem og okkur, en sömu sögu er ekki að segja af Emmu. Þið sem að eruð dyggir lesendur bloggsins míns (efað þeir eru þá til)  munið kannski eftir sögu af emmu þar sem að hún spyr svarta stelpu hvort að hún hafi verið eina hvíta manneskjan í Down Town Roc. Já, svíar eru kúl, því er ekki að neita. />

Á laugardaginn fórum við svo í Partý til Mike. Það byrjaði frekar illa, þar sem að við vorum c.a. eina fólki þar en svo bættist ótrúlega hratt í hópinn og þetta endaði í ruglinu. Finnst ég alltaf vera í háskóla bíómynd þegar að ég er í bandarískum partýum, Beer Pong, Flip Cup og Keg Stands eru daglegt brauð og lífið er ótrúlega djammað. Ég mun klárlega notfæra mér þessa vitneskju og koma heim full af hugmyndum fyrir komandi partý J />

Nýliðin vika var hinsvegar frekar glötuð, dramað eltir mann víst hvert sem að maður fer og er vikan búin að einkennast af rifrildum milli vinkvenna minna með mig í miðjunni,sem að er ekki skemmtilegt.  Þetta voru líka ekki alvöru rifrildi um stráka, baktal eða skó (meina það er það sem skiptir máli, right?) heldur meira svona í rugl bransanum, fólk að ásaka annað fólk um að hafa líða á ákveðinn hátt, og verða brjálað því að hinn aðillinn getur ekki talað um það, og hittast svo til að tala um það og hætta svo „saman“.Ótrúlega kjánalegt og ég og Emmurnar erum búnar að reyna okkar besta til aðverða ekki á milli.  Gaman að þessu. />

Ég var svo innilega hamingjusöm áðan. Eins og sumir vita, þá elska ég alvöru rigningu af lífi og sál. Áðan var ég svo stödd útí við mína óhollu iðju, berfætt í kjól og allt í einu er einsog himnarnir opnist og það byrjar að HELLI  rigna. Ég hef sjaldan lent í öðru eins, ég var orðin holdvot á innan við mínútu, og var algjörlega himinlifandi með þetta allt saman. Ég endaði á því á standa þarna útí í hátt í 20 min, eða þangað til að rigningin minnkaði. Það er svo miklu skemmtilegri rigning hér heldur en heima. Hún er hlý, það rignir beint niður,og bara beint niður og það er örðuvísi lykt af henni. Er ég undarleg? Ég held ekki. />

En já, börnin míneru að koma heim á eftir! Hlakka svo óendanlega mikið til að sjá þau og knúsa litlu skrýmslin mín að ég get varla beðið. Þetta á samt eftir að verða nett erfitt fyrstu dagana þar sem að þau verða Jet-Lag-uð frá helvíti og verða því að vakna ótrúlega snemma (snemma þýðir ..Snemma.. því að venjulega vakna þau í kringum 6.30) og ég verð að vakna með þeim. Það á örugglega eftir að verða gríðarlelga gaman að vera vöknuð um 4-5 leytið á nóttinni og vera bara hress á því Greyin mín. />

> >

En ég hef ekkert  að segja, þannig að lifið heil, farið vel með ykkur og knúsið heim frá mér. Sé ykkur í Ágúst. Blelli! />

Já mig langar að tileinka þessa færslu tveim ótrúlega kúl drengjum, Jóhanni Aðalsteini ástmanni mínum til margra ára sem að upplifði þá gleði um daginn að verða 19 ára! Til hamingju Jóhann A. Þú lengi lifi, húrra,húrra, húrra! />

Og svo náttúrlega litla krúttinu hennar Dóru Magg sem að er örugglega eitt það krúttlegasta sem að heimurinn hefur séð. Ég bíð spennt eftir myndum af honum og svo hef ég líka öruggar heimildir fyrir því að hann verði skírður Ásdísi í höfuðið á uppáhalds „frænku“  sinni. Knús á hann. />

Mæli með: tilgangslausum og heimskulegum rifrildum, óákveðni og rugli.

Mæli í alvörunni með: bandarískri rigningu, börnunum mínum og lífinu. />

You are the  weakest link! Goodbyyye! />

> >

> >

Já gott fólk, þið sjáið ekki ofsjónir, ég er að blogga aftur. Svona er það þegar að þið eruð svona dugleg að kommenta, þá er ég neydd til þess að blogga oftar. />

Eitthverra (erþað orð?) hluta vegna er Júlí hálfnaður. Börnin mín eru búin að vera í burtu í rúmlega 3 vikur og nú er akkurat vika í heimkomu þeirra. Ég verð þó algjörlega barnlaus í 3 daga, þar sem að Håkon fer í Ski Camp í Mt. Hood á laugardaginn kemur.  Það er svo sem ágætt, veit ekki allveg hvað ég að af mér að gera þessa 3 daga þó. Laugardagurinn fer þó væntanlega í skemmtanahöld, þar sem að vinur minn ætlar að halda grill/sumar/varðelda partý sem að stendur frá hádegi fram á rauða nótt. Ekta Amerískt, en þar munu verða kútar á kúta ofan og svo framvegis. />

Næsti mánuðurinn er svo nokkuð útpældur. Krakkarnir koma heim frá Noregi á mánudagskvöld, verða heima í einn dag, sem að mun fara að mestu í þvott og upp/niðurpökkun og á miðvikudagsmorgun förum við svo (ég, Magnus, Sunniva og Chip) til Cape Cod.Cape Cod er s.s. sumarleyfis staður í Massachusets fylki, c.a. 6-7 klst akstur frá pittsford. Þar á að vera allt til alls, strendur, sundlaugar, skemmtanalíf og sitt hvað fleira.  Það verður líklegast sjúklega næs, þar sem að ég fæ að chilla á ströndinni (og þegar að ég segi ströndinni þá meina ég ekki ströndinni í Canandaigua eða við Lake Ontario,heldur alvöru strönd, við sjó! SJÓ!!!! Var ég búin að segja ykkur að ég er að fara að eyða 10 dögum við SJÓINN!). Við komum svo aftur á sunnudeginum 3. Ágúst(en þá mun elsku hjartans bróðir minn einmitt verða 24 ára gamall, veijj!), og svo tveimur dögum seinna, koma Rebekka og Kristín til mín. />

Ég veit reyndar ekkert hvernig ég verð að vinna þessa daga sem að við erum hér, en það er ekki ólíklegt að krakkarnir verði í Camp allan daginn. Það væri reyndar bara frekar næs. Við munum s.s. eyða dögunum hér í að versla, skoða okkur um, og knúsast. Aðalega versla þó. Ég mun líklega taka þær með í ferð til Niagara Falls, sem að ég hef ekki enn farið að sjá (keyrði samt frammhjá um daginn) og bara chilla og taka lífinu með ró. Þær hafa lofað mér að koma færandi hendi, með allt það íslenska sem að ég elska og þrái. Veijj! />

Við munum svo fara til NYC, þar sem að ég verð í bullandi sleik við borgina á meðan að þær eru túristar og fara í skoðunaferðir. Finnst sjúklega bóhem að ég sitji bara í Central Park og lesi bók eða e-ð meðan þær eru í einhverjum rándýrum túrum um allt Fíla það í klessu. />

Get ekki beðið eftir að sjá þær og get ekki beðið eftir að fara til NYC, elska þessa borg svo óendanlega mikið! />

Svo kem ég afturtil ROC þann 18. Ágúst, og daginn eftir verð ég að chilla með Bobby Dee, eins og ég kýs að kalla hann þótt að þið þekkið hann flest undir nafninu Bob Dylan.Verður ekki leiðinlegt. />

Ég er samt svo ótrúlega sár, hjartað í mér grætur og sálin mín er marin. Daginn sem að stelpurnar koma til ROC eru NINE INCH Fokkin NAILS að spila í Toronto. Við erum að tala um Trent Reznor, við erum að tala um mannin sem að gerði Downward Spiral, Fragile, Pretty Hate Machine og svo ótrúlega mörg önnur tímalaus snilldarverk. Og ég get ..EKKI.. farið. Vandræðalegt?  Nei bíðið róleg, þetta er ekki búið enn.Meðan við erum í NYC eru RADIOHEAD að spila í Toronto. Efað Rage against the machine og Mars Volta kæmu líka væru öll böndin sem að ég þrái mest að sjá á tónleikum að spila meðan ég væri í burtu. Þetta er eru einu tónleikarnir þeirraí raunhæfri fjarlægð frá mér, og ég kemst ekki. OJJJ! />

Einsog þið hafið kannski séð, þá er ég ótrúlega bitur, leiðinda sál sem að kann ekki að meta hvað ég hef (Er nú þegar búin að sjá Modest Mouse, Jason Mraz og B.B. King á þessu ári og bestu vinkonur mínar eru að koma að heimsækja mig, ég er geðveikt glötuð, ég veit) En mig langar svo óóóóóóendanlega mikið! />

Ohhh! />

Enn það þýðir víst ekki að grenja yfir hlutum sem að maður hefur ekki stjórn á, en ég ætla samt að gera það. Auglýsi hér með eftir fólki til að hlusta á mig grenja yfir þessum hlutum, getið haft samband við mig í síma +15857700210 />

Enn að öðrum og ánægilegri hlutum. Þá.. ehh.. ég veit það ekki? />

Já hey, langar að segja ykkur frá ferð minni í bankann að opna bankareikning (klapp fyrir mér,tók mig 5 mánuði að gera það) />

Allaveganna, ég mætti í HSBC, tilbúin fyrir djammið með vegabréfið, ökuskírteinið, social security number-ið og bréf frá Marit sem að staðfesti hver ég væri. Ég sest niður með Jill vinkonu minni og hún fær allar þessar upplýsingar og svo fæ ég þessa klassísku spurningu: „What is your mother‘s maiden name?“ Ég segi náttúrulega bara einsog er að móðir mín eigi ekki „maiden name“. Jill horfir á mig með vorkunn í augum, og hugsar með sér með meðumkun hvað ég sé ótrúlega vitlaus lítill útlendingur og segir svo brosandi: „No, you don‘t understand; what was your mothers name before she married your father?“ Ég svara bara einsog er „Gunnarsdóttir“ og þá spyr hún „and what‘s her name now?“ og ég svara aftur „Gunnarsdóttir“. Hún horfir á mig með undrun í augum og spyr hvað eftirnafn pabba míns sé. Ég svara að hann sé Karlsson. Hún verður þá mjög ringluð og skoðar pappírana sína, leitar að eftirnafninu mínu og spyr mig svo hvað eftirnafnið mitt sé og ég segi henni að ég sé Sigtryggsdóttir. />

Greyið Jill var orðin mjög ringluð þegar að þarna er komið við sögu. Hún skildi ekki hvernig 3 einstaklingar úr sömu fjölskyldu gátu borið 3 mismunandi eftirnöfn. Ég endaði með því að þurfa að útskýra fyrir henni íslenska nafnakerfið í smáatriðum og eftir þó nokkarar málalengingar komumst við að samkomulagi um að nota skírnarnafn mömmu í staðinn og allir urðu sáttir. Nú er ég stoltur eigandi debit korts og ávísunaheftis. Ávísanirnar mínar eru allar með bandaríska fánanaum á og fleiri spennandi hlutum. Ótrúlega töff. />

En já börnin góð.Þetta er alltof alltof alltof langt, ég vona að einhver hafi haft þolinmæði tilað lesa þetta allt. Ég lofa að blogga fljótt aftur efað þið standið ykkur vel í kommentunum *hint* />

Mæli með: Lélegum tour-date-um hjá Radiohead og Nine Inch Nails, biturð og sjálfsvorkun. />

Mæli í alvörunni með: Cape Cod, íslenskum gæða vinum  og eilífðar sólskíninu í Roc! />

Í anda Stefáns Jóhanns: />

Lifið Heil! />

> >